Die karretjie

Dewald-hulle het nou die dag die karretjie op die verge opgetel.  Die ding werk eintlik met ‘n battery, wat beteken dat hy op sy eie krag kan beweeg - as die battery werk.  Die battery is lankal dood, en dis hoe die ding seker op die verge beland het.

Hy was vreeslik vuil, en ek het hom vanoggend bietjie ‘n karwas gegee.  Omdat hy eintlik met ‘n battery werk, het hy ‘n ratkas, en as jy hom stoot maak hy ‘n vreeslike “wrrrr” geraas, en hy gee baie weerstand.  Dit is nie baie plesierig vir die persoon wat die stootwerk moet doen nie, en dit gaan die bure malmaak.

Ek het toe gou die ratkas oopgebou, al die ratte uitgebou, en nou loop hy seepglad.

Anica is baie beindruk met haar karretjie. 

Hier staan Anica by ons “kangaroo paws”:

Seabird

Hier is ‘n paar fotos van ‘n kusdorpie met die naam van Seabird:

 

In 1656, 4 jaar na Jan van Riebeeck in die Kaap geland het, het die VOC ‘n skip met die naam van die Vergulde Draeck verloor langs die wes-Australiese kus.

Die naaste beskawing was ‘n Hollandse kolonie genaamd Batavia, wat vandag bekend staan as Jakarta, Indonesië.  ‘n Paar dapper seevaarders het soontoe gevaar, maar latere soek-ekspedisies kon egter nooit die ander oorlewendes weer opspoor nie.

‘n Man met die naam van Abraham Leeman van Santwitz was deel van daardie eerste groep seemanne wat Batavia toe gereis het.  Twee jaar later was hy weer terug om die ander oorlewendes te kom soek, en hy moes weer ‘n baie moeilike tog terug na Batavia aandurf. 

Tot vandag toe weet niemand wat geword het van die oorlewendes wat op die wes-australiese kus agtergebly het in 1656 nie.

Die pad terug na Perth:

Die pad na Lancelin, ‘n entjie Noord van Seabird:

 

Anica se verjaarsdag

Raai hoe oud is Anica?

   

Ledgepoint

Ons het laasnaweek saam met 7 ander Suidafrikaanse gesinne gaan kamp by Ledgepoint.  Die pad soontoe is lieflik, en dis maar net omtrent 100km weg van die huis af.

Ons het Vrydagmiddag gery net na die kinders van die skool af gekom het.  Ek het Dewald se groot geel treiler geleen en hom “chokkers” gelaai.  (Dis nou Australian vir “chock en block”)

Onder andere was daar ons tent, ons grondseiele en matrasse, ons gasbottel en Weber, en ‘n groot sak vol jarrah hout.

Vrydagmiddag het ons tent opgeslaan, en besluit om maar eerder die volgende dag see toe te gaan, want daar was nie tyd vir see toe gaan nie en die wind het so bietjie gewaai.  Min het ons geweet dat die wind eintlik nou net begin waai het…

Ons het ons Weber langs Vonnie-hulle sin ingetrek en begin braai met kole.  Toe ons klaar gebraai het, besluit ons om bietjie hout op te gooi, sodat ons bietjie om ‘n vuur kan kuier vir ‘n verandering.

Marshmallows in die vuur: Die “Kampkommandant” het ons teen tienuur die aand kom vertel dat “that is not allowed”, en wou niks weet toe ons hom sê dat ons voor die tyd toestemming gevra het om vuur te maak nie.  Ons moes toe maar die ou vuurtjie laat vrek, maar almal was in elk geval moeg genoeg om te gaan slaap.  Ek het saam met Vonnie en Sigi see toe gery met hulle kar, en daarna het ons gaan slaap.

Die naweek was baie lekker, maar is gekenmerk deur die wind wat vreeslik gewaai het.  Die kinders het wel in die swembad gaan swem, maar die see was vir niemand aanloklik nie.

Saterdag oggend se ontbyt het wors, bacon en eiers ingesluit.  Die fasiliteite by hierdie kampplek is uitstekend, met ‘n volledig toegeruste kombuis wat tot almal se beskikking is:

Net buite die kombuis is ‘n “barbie” area waar ons al die braaiwerk gedoen het vir die ontbyt:

Later die Saterdagmiddag het ons manne met Deon se bakkie gaan 4x4 ry op die strand, en Michael het sowaar in die see in gehol.    

Dit was kort en kragtig, en vinnig verby, en toe wou hy huistoe gaan.

Hier is ‘n paar fotos wat ek geneem het terwyl ons rondgery het:

Is die volgende ‘n foto van die maan wat van die aarde af geneem is, of is dit dalk andersom? :

Die duin was bietjie te veel vir die bakkie, en Deon kon hom nie oor die duin kry nie: 

Intussen was Yolandi besig om ‘n potjie aan die gang te hou:

Ons het lank gewag vir die pot, maar dit was die moeite werd.

Celesti en Michael was baie lus vir hierdie pot:

Nog ‘n paar fotos van die naweek:

   

Die kamp in die nag:

Op pad terug huis toe sien ons hierdie snaakse ding op die pad: Die ou se hond is agter op hierdie plat bak, terwyl hy teen 100km/h ry op ‘n besige pad.  Die hond hol heeltyd rond agter op die bak, en elke nou en dan steier hy so bietjie, maar hou sy balans.  Ek kan nie glo dat so iets wettig is nie, veral nie in Wes-Australië nie!  Hier is selfs ‘n wet in WA dat jy nie mag rook as daar kinders in jou kar is nie.

Tyd om te gaan kamp

Ek is besig om al ons kampgereedskap uit te pak en reg te ruk. Hierdie naweek gaan ons bietjie by Ledgepoint kampeer saam met agt ander gesinne. Ledgepoint is so entjie Noord van Perth teen die kus op.

Ek het nou my gasbottel se convertertjie gekry, sodat ek my Suid Afrikaanse Cadac goeters kan vasprop aan die Australiese gasbottel wat gewoonlik aan my barbeque vasklou.

Dis een van die snaakse goed - ‘n Cadac gasbottel kan jy hier glad nie gebruik nie.  Behalwe vir die feit dat ek hom in die eerste plek nie in die container kon kry nie, sal hulle weier om hom hier vol gas te maak, want hy is nie volgens die Australiese standaard nie, en sy konneksies is ‘n ander tipe.  Ek het destyds daar in Windhoek my bottel aan iemand gesmous, maar ek het nog my plaat en my gaslamp en stoofplaatjie.  Om hulle te konnekteer aan die bottel moet ek ‘n converter in die hande kry, en ook ‘n 90 grade elbow, want my Aussie gasbottel se neus loer na die kant toe en nie boontoe nie.  (Moeilik om dit mooi te verduidelik…)

My braai-rooster is reg, en my Cadac se plaat is skoon.  Die antie by die kampplek het gesê ‘n Weber is “wettig”, en ons kan maar op hom braai vir die vales.  Ek het klaar ekstra sakke kole en Blitz gekoop, en ek oorweeg sterk om sommer ‘n sak hout ook saam te sleep.  Dit kan mos nie kwaad doen nie? 

Hier kry mens natuurlik nie Blitz soos wat ons hom ken nie – hier is ‘n soortgelyke ding met die naam van “Little Lucifer”, wat maar ‘n bietjie evil klink…

Die tent het ons laas gebruik toe ons by Brandberg gaan kamp het, en hy het sekerlik nog so bietjie van die Namib se sand in hom.

Al wat ek nie kan opspoor nie, is ons groot kamp-lamp. Die groen ene wat jy op-charge en dan hou hy vir dae lank. (Ons het dit baie gebruik in Windhoek as die krag afgegaan het.)

Hy is net nerens nie. Ek wonder of ou Filemon van Stuttafords die ding dalkies iewers anders ingepak het tussen sy eie goed?

Ons het nou kampstoele, slaapsakke, selfs potte en panne. Ons is mos geharde, ervare kampeerders...

Ek sal ‘n treiler in die hande moet kry, want daar is geen manier hoe ons al die goed in ons Kia inlaai nie.

Kannie wag nie – ek dink dit gaan ‘n lekker naweek wees hierdie…

Lekker by die see

Celesti was hierdie naweek weg op ‘n vrouekamp, en ek was in charge van die drie musketeers. 

Gisteroggend se ontbyt was bacon en ribbetjies van die barbeque af.  Terwyl Carissa ‘n partytjie bygewoon het, het ek met Michael en Anica by McDonalds verbygegaan vir ‘n roomysie, en aandete was pizza.  Vanoggend was daar baie keuses vir ontbyt – oorblyfsels van die pizza , kos wat Celesti gemaak het, en natuurlik al die gewone ontbytpap.

Celesti het gelukkig gedink dis baie snaaks toe sy vanoggend by die huis aankom, en sien dat Anica nog dieselfde klere aanhet wat sy Vrydag aangehad het.

Die laaste paar dae was lekker warm, en ons het laatmiddag besluit om bietjie see toe te gaan. 

Michael het dadelik ingehol in die see in sonder om twee keer te dink, en het eers baie later weer uitgekom.  Hy geniet dit vreeslik om in die water te wees.  Hy ry te lekker met Oupa Kosie se boogie-bord.

Anica het ook haar vrees vir die water lankal vergeet.  Sy lag die heeltyd terwyl sy rondhardloop.  Dis ongelooflik hoeveel energie die kind het.

Ons het lekker slap chips gaan koop by die plekkie in Landsdale, en nou is almal se magies vol en die huis raak stiller.

   

Fotos van die sterre

Nee, dis nie verveeldheid nie.  Ek het vanaand probeer om die International Space Station in die lug te sien, want hy het blykbaar hier oor Perth gevlieg.  Ek weet nou nog nie watter een van die klomp kolletjies in die hemel moes hy gewees het nie.

Maar ek speel toe weer bietjie met my Canon EOS1000D kamera, ‘n vreeslike lekker speelding.  En dis mos een van my lekker hobbies, die foto-nemery.

Ek het nou bietjie rondgespeel met die kamera se settings, en begin so soort-van iets regkry met my nagfotos.  Ek fokus toe sommer doer bo in die lug in om te kyk wat kan ek sien.

So lyk die sterre hier bo ons huis, aan die Onderkant van die aardbol:

En so :

Ek het gedink daai helder kol op die foto hierbo was dalk die ISS, maar hy het doodstil gestaan.  Ek moet seker ‘n slag my map van die sterre begin leer ken, want ek kan beswaarlik die Suiderkruis opspoor met my huidige kennis.

Hierdie foto was van ‘n galaxy, far, far away:

Skoutyd

Ons het vandag bietjie die Perth Royal Show gaan bywoon.  Amper soos Windhoek se skou, net heeltemal anders.

Ons kar het gister ‘n dakspyker opgetel in die linker voorwiel, en ek moes gisteraand na werk eers wiel omruil.  Ons het met die klein spaarwieletjie rondgery op soek na Warwick treinstasie, en het van daar af die trein gevat tot by die skou.

Dit was eintlik glad nie so besig nie, en in vergelyking met Windhoek se skou het dit vir my gevoel dat ons baie beweegruimte gehad het en nie so styf deur die massas deurgedruk het nie.

Die hoof-arena het heeltyd items gehad, en daar was hope perde wat daar rondgewals het. 

Daar was ‘n klomp oompies en tannies met sulke outydse perdekarretjies.  Hulle is vreeslik ernstig, en dra fancy hoede en goed.

Ek het ons klein mik-en-druk kameratjie saamgevat, dus is die fotos nie so duidelik nie.

Ons het maar die normale dinge gedoen wat jy doen by ‘n skou:  duur fast foods geëet, en die kinders op nog duurder rides laat gaan.

Michael het in die groot bal gery.

 

 

 

 

 

 

 

 

Die dag het vinnig verbygevlieg, en almal was lekker moeg toe ons by die huis aankom.

 

 

My enigste seun

Michael is nou graad ses, volgende jaar is hy in die hoërskool. Kan jy glo.

Die skool het gevra dat ons drie fotos van hom moet stuur, wat hulle wil gebruik in een of ander presentation. Toe ek so deur die fotos gaan, skrik ek eintlik oor hoe vinnig die tyd verby gevlieg het.

Hier was hy in mamma se maag:

Hier is hy by Oupa Kosie:

Familie foto – hy was toe nog die enigste kleinkind aan beide kante van die familie:

Hier het Michael saam met my gaan “werk”. Dit was by Swakopmund se reservoir waar ek een of ander fout gaan regmaak het. Dit was so lekker om hom saam te vat, hy het heeltyd gepraat. Ek moes hom later gaan soek na hy pad gevat het:

Die ou mannetjie het vinnig grootgeword.

Eerste skooldag:

Rowwe dag

Ek is vanoggend vroemore hier uit die vere uit gejaag, want ek moes ‘n manne-ontbyt by die kerk gaan bywoon. Ai man, ‘n Saterdag is mos heilig, mens staan nie vroeg op op ‘n Saterdag nie?

Die ontbyt het goed verloop, en ek het by die huis aangekom met die idee van ‘n lekker diep slapie om gou bietjie verlore tyd in te haal. Net om te hoor dat ons op pad is na Michael se sokker afsluiting-funksie-affêre toe. Jippie. En ja, my vrou het my al honderd keer hierdie week hiervan vertel. Sug.

Die funksie is by een van die vele pragtige parkies in Perth. Daar is blykbaar een of ander wet wat sê dat geen huis in ‘n woonbuurt verder as 500m van ‘n park af mag wees nie - iets in daai lyn, ek is nie seker oor die afstand nie. Maar glo my, hier is bitter baie parke. Party is kleiner parkies, maar amper almal het ‘n groot groen grasperk met mooi wandelpaadjies en ‘n speelparkie vir kleiner kinders.

Meeste van die groter parke het selfs “barbies”. Dis nou amper soos ‘n braai, maar sonder kole en vlamme. Jy druk net ‘n knop, en die ding raak warm. So maklik soos dit.

Toe ons by die park aankom, lyk die weer ‘n bietjie donker, maar ons is almal vol moed oor die goeie weer wat ons gaan he. Die kinders hol die hele park vol, en ons volwassenes gesels vreeslik. Ek hoor toe iets wat ek eintlik geweet het, maar liewer probeer vergeet het: ons speel vandag ‘n “parents vs. kids” sokker wedstryd.

Die eerste ding wat ek vergeet het, was om die regte klere aan te trek. Ek het ‘n denim langbroek aan, en gelukkig tekkies daarby, maar wraggies ‘n jean is nou ook nie eintlik sportdrag nie. Ek het ook effens vergeet om myself fisies voor te berei vir die wedstryd. Met die wat ek vir die laaste tien jaar bykans geen fisiese oefening gekry het nie, is ek nie regtig in ‘n toestand om meer as 10m ver agter ‘n bal aan te hol nie.

Ons steek die barbie aan en verkool gou ‘n klomp worsies. Toe ons begin eet, begin lyk dit soos rondom die ark toe dit veertig dae lank gereën het. Ons almal staan op ‘n hopie hier onder die afdakkie en probeer droog bly. Gelukkig was dit nie vreeslik koud nie.

Toe die weer bedaar, word dit tyd vir toekennings. Michael kry toe ewe die “Best team player” award.

Hy het nou al ‘n hele kas vol medaljes en goed. Ek kan nie onthou dat ek ooit sulke goed gehad het nie.

Ons het almal teen die tyd nou klaar geëet, na speeches geluister en hande geklap. Dis nou tyd vir die groot wedstryd. Die son het uitgekom, en daar is geen verskonings meer nie. Pappa moet op die veld draf vir Volk en Vaderland.

Eish. Die kinders is vinnige klein vuilgoedjies. Ek hardloop sulke sarsies om die bal in die hande te kry. Dit voel na elke sarsie asof ek sopas die comrades gehardloop het - dan was dit eintlik net so paar meter. Dan haal ek eers weer bietjie asem en beur voort.

Ek weet nie hoe ek more gaan opstaan nie. Ek sal maar in die bed bly en Maandag siekverlof vat. Ek is mos darem ook nie meer vandag se kind nie.

Ek het probeer kyk hoe die Wallabies verloor, maar net die blote gedagte van iemand wat hardloop het my naar gemaak. Nie dat die Wallabies veel gehelp het nie…

Een jaar Doer Onner

Vandag is ons al vir ‘n hele jaar hier in Koalaland.  Gelukkig het my “nine-day fortnight” so uitgedraai dat ek vandag af het.

Vanoggend het ons eers skool toe gegaan om die kinders se “assembly” by te woon.  Carissa het tweede plek in haar atletiek gekry, asook ‘n ander toekenning vir haar deelname aan die “Tournament of the minds” kompetisie.

‘n Groepie jong kitaarspelers het vir ons gespeel:

Dis ‘n voorreg om ons kinders in ‘n skool te hê waar musiek so ‘n groot rol speel. 

Daarna het ek vir Celesti, ouma Margie en Anica bietjie ingevat stad toe, sommer net vir die snaaksigheid.  Ons het Applecross toe gegaan, en Anica wou nie weggaan van die speelparkie af nie.  Ons moes haar omkoop met ‘n belofte dat ons McDonalds toe sal gaan later.  Die wind het vreeslik gewaai, en ons wou nie heeldag in die wind met haar sukkel nie.  Dis ‘n pragtige plek om te kom piekniek hou of braai, met die mooiste speelplek reg op die Swan rivier.

   

Hierna het ons na Mills Point Road gegaan en fotos van die stad geneem.

Hierna het ons gou vir Ouma gaan wys waar ons laas jaar tydens ons eerste twee weke in Perth gebly het.  Dis reg in die stad, en daar naby is ‘n meer waar mens baie van die bekende swart swane kan sien.

  Hierna het ons weer die pad gevat huis toe, maar nie sonder om eers by die beloofde land te stop nie – McDonalds.

Dis moeilik om te glo dat ‘n jaar so vinnig verby gegaan het.  Ek sien uit na nog.

Verjaarsdag kaartjie

Veertig

Ons het gister my verjaardag gevier in Whiteman park.  Ek het Vrydag ‘n piekniek-plekkie met ‘n afdak geboek, ten spyte van die feit dat die weer gelyk het soos iets uit een of ander disaster movie uit.

Saterdagaand was ons by Wayne en Natasha om die rugby te kyk.  Wat ‘n fees.  Ons het die dak af geskreeu, en ek het later gedink die Polisie gaan ons kom stilmaak.  Dit het egter daai tyd nog gereën, en ek het begin wonder oor Sondag se verjaarsdag-vieringe in die buitelug.

Sondag oggend het egter die mooiste weer gelewer, en ons het toegeslaan op ons plekkie in Whiteman park.  Die park is, soos sy naam aandui, ‘n plek waar ‘n witman sommer tuis voel.  Netjiese grasperke, barbeques, piekniek tafels, en geen bedelaars, bobbejane of leeglêers nie.

Daar loop ‘n trem reg deur die park, en hy stop elke nou en dan by die stasietjie hier naby ons.  Ouma en Anica het saam met nog maatjies bietjie trem gery.

Daar het op ‘n stadium ‘n hele konvooi trekkers deur die park gery.  Almal sulke outydse goed wat die mense opbou en mooi maak vir ‘n stokperdjie.  Sulke tipe stokperdjies is baie gewild hier.  Ek het ongelukkig nie daaraan gedink om fotos te neem nie, want ek moes agter Anica aan hardloop om te keer dat sy nie in die pad in hol tussen die trekkers in nie…

Baie van die goed in hierdie park word deur volunteers aan die gang gehou.  Die trem word deur ‘n span vrywilligers onderhou en hulle kom elke naweek om hom te bestuur ook.  Dis interessant om so ‘n gesindheid onder die mense te sien.

Ouma-hulle wag op die stasie: 

Hier is van Carissa se fotos wat sy geneem het:

The barbie

En hier is ‘n paar van Yolandi se briljante fotos:

Natasha (rooinek van SA af) is saam met Celesti by Mainly Music betrokke:

Hier een van my kollegas.  ‘n Baie aangename Aussie bloke:

Hierdie is Wayne en sy gesin:

‘n Bietjie Westerse kultuur

Carissa het gisteraand ‘n musiek konsert gehad, en het hierdie stukkie gespeel.  Ek vra om verskoning vir die kamera werk, maar sy het vroeg weggespring, en die kamera sukkel in die aand om te fokus:

Carissa speel

Ek het dit so geniet om bietjie na goeie Westerse kultuur te luister.  Dis ongelooflik om te dink hoe lank terug baie van hierdie musiek al geskryf is, en hoe dit bewaar is vir geslagte deur die eeue. 

Hier is ‘n klomp talentvolle kinders in hierdie skool.

Dit bly darem maar net iets besonders, in vergelyking met deesdae se rap en crap wat mense na luister.  Die Westerse kultuur kom al ‘n baie lang pad, en is iets wat ons nie moet vergeet of weggooi nie.

Hierdie stukkie klavierspel was lekker om te aanskou.  Interessant dat dit oosterlinge is wat hierdie klassieke Westerse stukke speel met so baie entoesiasme, terwyl Westerse mense eerder na Michael Jackson se gegril sal luister:

Daar was ‘n seun met uitstekende talent, hy het ‘n jazz-stuk op klavier gespeel, en later in duits gesing.  Ek wou hom vra om die sudwesterlied ook vir my te sing, maar ek het dit maar gelos.

Michael het natuurlik gedink die hele storie is “boring”, en ek kon nie help om te dink hoe ek oor die soort van ding gevoel het toe ek sy ouderdom was nie.  Gelukkig word ons almal groot.  Of ons probeer, in elk geval…

Vadersdag in Kings Park

Om een of ander rede is vadersdag hier in Australië eers in September. Ek is vanoggend wakkergemaak met koffie in die bed, kaartjies wat die kinders gemaak het, en ‘n lekker stuk biltong.

Ons het eers kerk toe gegaan, en gou terug huis toe daarna. Ons het ‘n afspraak gehad om vir Christi en Ewald in Kings Park te ontmoet. Die weer was baie mooi sonnig vroeg vanoggend, maar teen die tyd dat ons ry na Kings Park, toe lyk dit redelik nat en bewolk. Ons het egter net voortgebeur stad toe en besluit ons sal maar kyk hoe dinge uitwerk.

Daar was die tipiese geween en kreun van die kinders. Michael huil sommer want hy wil nie nou iewers gaan nie. Dan huil Anica oor een of ander ding, en so gaan dit aan. Regte gesins-oomblikke. (Toe ons eers daar kom speel hulle dat die biesies bewe.)

Toe ons daar kom, was dit bietjie reënerig, maar die weer het vinnig oopgetrek, en dit was ‘n lieflike dag. Ons het vleis op die barbie gegooi en lekker middagete geëet. By sulke parke in Perth is daar oral van hierdie barbies, jy druk ‘n knop onder en hy loop vir 15 minute.

Die Aussies het ‘n gewoonte om op die ding te braai, en dan net te loop en die ding net so te los vir die volgende ou. Jy moet dan nou maar eers skraap en vee tot die ding weer skaflik genoeg is om op te braai. Party ouens gooi natuurlik net hulle goed op na die vorige ou, sonder worries. Dit gee my die horrie-piep as mense dit doen.

‘n Ander rooinek Suid Afrikaner het my nou die dag ‘n slim trick gewys met die vuil barbies. Hy sit tinfoelie op die ding, dan hoef jy nie ‘n ander ou se gemors skoon te krap nie, en jy rol net jou foelie op na die tyd en daar gaat jy - alles klaar.

Ek is eintlik heel tevrede daarmee om maar net die skraper te vat en die ding skoon te krap, maar toe ons uitpak het Ewald reeds sy tinfoil reg. Ek het twee lekker stukke vleis en ‘n bietjie uie op die plaat gegooi.

Ek kon weereens die kamera se timer reg laat werk, en het die foto van ons geneem. Ek raak nou baie slim met die ding.

Die ou vleisie was baie lekker. Ek raak sommer weer honger as ek daaraan dink. Ons het gisteraand ook wors gebraai saam met Ryk en Yolandi toe ons die Springbokke se gemors in Brisbane probeer aanskou het. Dankie tog hulle het nie laas naweek so vrot gespeel nie.

Kings Park is ongelooflik mooi. Dit is so lekker om daar rond te loop, en my kamera het weer hewig deurgeloop onder my trigger-happy vinger.

View Full Album

Ons het ‘n hele paar vrinne raakgeloop in die park, en het later omgery na die DNA tower toe, om vir Ouma Margie te wys. (Nee, nie ANC nie, DNA.)

Ons het hierdie snaakse karakters daar sien rondloop:

Die DNA tower is gebou in die vorm van die DNA struktuur, (wat dit ook al mag wees):

Hier staan Ouma bo-op die toring:

Hier ruik Anica aan die blommetjies:

Blykbaar sal jy so skouspel van natuurlike blomme slegs op twee ander plekke in die wêreld kan kry – California, en Suid Afrika.

Sien jy nou hoekom ek nie kon ophou fotos neem nie?

Hierna het ek gou oorgestap om nog fotos van die stad te neem. Daar was ‘n ligte mis-reëntjie, en ek was gelukkig genoeg om ‘n volle reënboog regoor die stad te sien:

Hierna het ek en Carissa saamgestap na ‘n ander punt waar mens ‘n pragtige beeld van die stad sien. Ons het weer bietjie met die kamera gespeel, en hierdie foto geneem. Hierdie is nou een van my gunsteling fotos. Ek gaan hom uit-print en in die kantoor opplak by my lessenaar:

Nog ‘n wonderlike vadersdag – wat ‘n voorreg om hierdie kinders en hierdie wonderlike vrou te he, en om in so fantastiese plek te kan woon.