Papiertjies vou

Michael is hierdie jaar in “Year 7”.  Elke jaar gaan die Year 7 groep na Canberra vir ‘n klas-uitstappie.  Om deel te neem aan die uitstappie, moet ons ongeveer $2000 neersit vir sy vliegkaartjie en alles wat daarmee saamgaan.

Dis nou $2000 wat ek nie regtig het nie. 

Toe kom my vrou op hierdie blink plan af.  Ander vriende van ons doen dit, en dis baie maklik.  Jy kry elke week ‘n string advertensie pamflette, vou hulle op en druk hulle in mense se posbusse in.  Baie maklik.

En hulle betaal enigiets tussen $30 tot $150 per week, afhangende van hoeveel pamflette daar was.

Met al die pamflet-vouery het ons nou al meer as $1000 weggesit van Maart-maand af.  Glad nie sleg nie.

Maar dis nie so maklik soos wat dit klink nie.  As dit ‘n rustige week is, kry jy net so 5 of 6 pamfletjies, en dis maklik.  Maar partykeer, soos vanaand, kry jy 11.  Ons doen nou twee areas – een area het 9 pamflette, die ander ene het 11.  En nou is vroulief siek.

En hier sit ek al heel Sondag aand en pamfletjies vou.  Die kinders is ook veronderstel om te help, maar met die tweede area wat ons bygekry het, moet Pa ook nou pamfletjies vou.

En dan moet al die goed nog afgelewer word. Nou ja, as mens dink aan watse tipe werk baie ander mense moet doen om baie minder as dit te verdien, dan moet jy seker dankbaar wees ne?

Die omie kom laai altyd sulke hope pamflette hier voor ons voordeur af.  Hy ry met so groot lorrietjie wat volgestapel is van die goed.  Hy klink asof hy ‘n griek of ‘n italianer of ‘n ding is.

Ek wonder hoeveel bome elke week afgekap word vir hierdie papiere wat in mense se posbusse ingedruk word, en dan tien-teen-een net so reguit asdrom toe gaan?  Hopelik gooi die mense darem die goed in die recycle bin.  Oompie Griek bring altyd te veel van die goed, dus is ons ou geel recycle-drommetjie altyd tot oorlopens toe vol met pamflette.

Alles vir ‘n goeie doel, natuurlik.

Hierdie week is daar goeie specials by Dick Smith vir groot HDTV’s en blueray disk players. KMart het sommer duisende goed op special. ToysRus het allerhande goed te verkwansel, en een of ander troeteldierwinkel verkoop wurm-medisyne en hondekos by die hope. Net in geval jy ‘n bargain gesoek het.

Genoeg nonsens gepraat - ek het pamfletjies om op te rol.

Skoolfotos 2010

  

Dis ‘n lekker lewe

Dit reën so lekker ou winter-reëntjie hier. Gisteraand het dit heelnag gereën, en vanoggend toe ek uitgaan om my koerant buite te gaan optel, toe reën dit nog steeds. Na ‘n lang droeë somer is dit ‘n welkome verandering. Dis nou koud in die nag, en die warm bed klou baie vriendelik aan my broekspype as ek probeer om weg te kom van hom af in die oggende.

By die kantoor het ek so lekker hokkie in die hoek reg by die groot venster. As dit so reën buite, dan is dit lekker om te sit en kyk hoe ander mense met sambrele in die reën sukkel, terwyl ek met ‘n lekker koppie warm koffie sit en loer vir hulle van daar bo af. My vorige hokkie was in die middel van die vloer, en was baie vaal. Ek moet kan sien wat buite aangaan - die nuwe sitplek van my maak my hart bly.

Deesdae is dit al donker as ek by die huis aankom. Hulle het hier so ‘n drie-jaar lange toets-lopie gedoen met sogenaamde “daylight savings”, en gelukkig het die mense in die referendum daarteen gestem. Die plein feite is maar net dat die dag baie korter is in die winter as in die somer, en om die somerdae langer te probeer maak, is sinneloos. Daar is meer as genoeg son in WA, glo my.

As dit so reën moet jy maar geduldig wees - alles op die pad gebeur stadiger. Nadat ek die “Freeway” bemeester het in die nat weer, daag ek uiteindelik by die huis op. Die asdrom staan nog so oop soos wat die asdromlorrie hom gelos het - hy is vol water. Ek swoeg eers bietjie om hom terug te sit op sy rusplekkie. Sy magie is leeg - vir die oomblik.

Die twee groot rump steaks lê en wag nog in die yskas, en ek steek die barbie aan die brand. (Dis nou nie ‘n barbie doll waarvan ek praat nie, dis ‘n “barbeque”.) Eers word daar bietjie uie gebraai, en dan word die twee rumps on-seremonieel op ‘n vuurwarm plaat gegooi. So 2 minute aan elke kant, en af is hulle.

Lekker sappige, sagte stukke beesvleis wat ‘n mens sommer trane in jou oë gee.

Ons almal sit saam om die tafel en eet. Ons maak ‘n punt daarvan om altyd ons aandetes saam te eet. Die kos is lekker, en klein Anica praat aanmekaar, soos altyd.

Buite val die sagte reëntjie terwyl ons lekker eet. More het ek die dag af - deel van my nine day fortnight voordeel by die werk. Ek werk elke twee weke nege dae met ‘n halfuur wat ek ekstra inwerk elke dag, en kry dan die tiende dag af. Elke tweede Vrydag is ‘n welverdiende rusdaggie vir my.

Dis ‘n lekker ou lewe. Ek voel sommer lus om ‘n vuurtjie aan te steek, so lekker kry ek nou.

Upgrades en downloads

Ek het destyds, net na ons in ons eerste huis ingetrek het hier in Perth, aansoek gedoen by Telstra vir my internet broadband konneksie.

Telstra is Australia se weergawe van Telkom. Hulle het ‘n groot monopolie aan die gang, en baie mense voel dat hulle te duur is. Daar is ook baie kompetisie in die mark.

Ek het na al die opsies gekyk, en ‘n paar was baie beter wat broadband betref. Waar dit egter begin haak het, was om ADSL2+ by my huis te kry. Meeste van die ander verskaffers het gefrons en gewonder en alles vertraag. Telstra het dadelik bevestig dat hulle dit kan doen, en het dit binne ‘n redelike vinnige tyd ge-installeer. Hulle kon ‘n goeie ADSL2+ diens verskaf sonder probleme.

Ek het ‘n internet konneksie wat ‘n maksimum spoed het van 20Mbps, hoewel dit nooit regtig daardie spoed bereik nie. Ek toets dit gereeld, en kry normaalweg tussen 5000kbps en 6000kbps na ‘n server in Los Angeles, en bietjie vinniger na Londen, en dan tussen 350kbps en 500kbps upload speed. Ek het sopas ‘n toets gedoen en 11272 kbps gekry na Londen met upload speed van 488kbps.

Dis goed genoeg vir my. Hierdie bandwydte is beperk tot 12G se downloads per maand, ‘n limiet wat ek nog nie een keer kon oorskry nie. My hoogste verbruik vir een maand was so tussen 9 en 10G.

Intussen het ek gesien ek kan ‘n paar dollars spaar as ek my FOXTEL rekening kombineer met my Tesltra rekening. (FOXTEL is nou Australië se weergawe van DSTV.)

Toe ek my FOXTEL die eerste keer bestel het, het ek net die gewone decoder bestel. Hy kan nie record en rewind en al daai dinge nie. Die fancier ene is FOXTEL IQ, wat vir jou toelaat om een kanaal te kyk terwyl jy die ander record, en al sulke goed. Dan is daar IQ2, wat die HD service is.

Ek het nou al reeds gratis HD op my free-to-air kanale (cool - vir ‘n ingenieur is dit ‘n plesier om sulke dinge te beleef), maar ek dink nie dis die moeite werd om te betaal net om dinge in HD te kyk nie, veral nie op my ou 22duim skermpie nie.

‘n Bietjie agtergrond vir die lesers:

Australia is besig om al sy “Free-to-air” kanale oor te skakel na ‘n digitale stelsel. Free to air is die gewone televisie kanale, soos hulle in SA die SABC kanale en ETV het. Binne die volgende paar jaar gaan al die ou analoog seine afgeskakel word, en dan gaan jy net digitale TV kan ontvang. Digitale TV is beter kwaliteit, dis soos MNET maar jy betaal nie fooie nie, want dis publieke kanale.

Digitale TV het twee groepe - SD en HD. SD is standard Definition, en HD is High Definition. Moderne TV’s kan SD kanale vanself opvang, en die duur groot skerms kan HD direk ook opvang. Die ou soort gewone TV’s wat ons ken, kan nie digitale kanale opvang nie, en om dit te kan doen moet jy ‘n set-top box koop. Die ding is maar net soos ‘n MNET decoder wat die sein verwerk en omskakel na ‘n gewone TV sein. Van hulle kan HD ook opvang, maar jy verloor natuurlik die HD kwaliteit as gevolg van die omskakeling na analoog seine, behalwe as jy ‘n nuwer TV het wat ‘n HDMI kabel konneksie het.

Die pyn met hierdie free to air kanale is dat hulle jou bombardeer met advertensies. FOXTEL wys bietjie minder advertensies, maar ook nie veel minder nie.

In elk geval, ek het nou heel van die pad af gegaan met die storie. Meeste van julle sit en snork seker alreeds.

Ek sien toe dat hierdie bondel-affêre goed werk. As jy jou internet, jou FOXTEL en jou foon almal saambondel by Tesltra, dan kry jy goeie afslag. Jy kry ook net een rekening vir al drie daardie goed, wat jou betaling makliker maak. Ek het dit intussen al so saamgebondel, maar ek soek eintlik die IQ decoder wat kan record en agteruit-speel en koffie maak en al daai dinge doen.

Ek was nou vir ongeveer 40 minute op die foon met Telstra se helpdesk. Meeste van die tyd was my foon natuurlik op speakerphone en het ek na musiek geluister. Maar om ‘n baie laaaang storie kort te maak, kry ek nou FOXTEL IQ saam met 25G broadband elke maand (ipv die 12G wat ek gehad het), en ‘n beter home phone opsie wat my ekstra gratis lokale oproepe gee, en dit kos my alles saam $10 minder per maand as wat ek tot nou toe elke maand betaal het.

Hoe verstaan mens dit? Hoekom het ek dit nie al lankal gedoen nie, wonder ek?

Elke dag leer mens iets nuuts…as jy jou oë oophou, natuurlik.

Ons skoolgaande jeug

 

Carissa word tien

Carissa het laas naweek haar verjaardag gevier, en op haar verjaardag (Maandag) was dit sommer ANZAC day ook, wat ‘n publieke vakansiedag is hier Onder.

Michael die drie-drukker

 

Michael het vandag weer twee drieë gedruk vir die Wanneroo onder-12 spannetjie.  Hier is die tweede ene:

 

Nog Singapore fotos

Hier is nog ‘n paar fotos van ons lekker tye in Singapore:

By Wild Wild Wet, ‘n waterpark:

Die karretjies by Sentosa eiland:  Carissa ry voor, en Celesti en Anica is links agter:

Ek en Michael ry kabelkarretjie (ook Sentosa eiland):

 

Anica en Teddie albei veilig vasgemaak in die taxi oppad lughawe toe:

Nog fotos in die taxi:

Ons is uiteindelik weer terug by die huis.  Dis lekker om weer groot oop spasies te sien en nie in geboue vas te kyk nie.

Die Sim Lim ervaring

Almal het my vooraf vertel van hierdie fancy electronics store in Saunapoer wat 4 verdiepings hoog is en net elektroniese toerusting verkoop. Met hierdie prentjie in my kop het ek ‘n groot winkel verwag waar ek kan rustig soek vir items en besluit of ek hulle wil koop of nie.

Dink weer.

Ja, jy kan amper alles daar kry, en dis 6 verdiepings hoog. Maar dis nes hierdie Afrika straatmarkte - elke winkeltjie verkoop naastenby dieselfde gemors as die een langs hom. Dis nie een groot massiewe winkel nie, dis 5 miljoen klein winkeltjies. Met klein bedoel ek kleiner as ‘n huis in Katutura. Baie kleiner as ‘n 20 voet container, maar met meer goed in daai hokkie as wat jy in baie containers sal inkry. Party vloere spesialiseer meer op rekenaars, en ander weer kameras, en so aan.

Die probleem kom by die “kyk en self soek “gedeelte. As jy lyk asof jy na iets kyk, dan bestorm ‘n salesman jou met beloftes van ongelooflike afslag en ekstra goed wat jy nie wil he nie.

Ons het soontoe gegaan met die idee om vir Michael ‘n MP3 player te soek. Ek het per ongeluk ook die fout gemaak om belangstelling te toon in ‘n groter zoom lens vir my kamera. Die verkoopsman was baie gemotiveerd, en het ewe die prys van S$495 afgebring na S$350 met ekstra goed wat ek nie wil he nie - alles binne minute. Ek wou egter nie die ding koop nie; ek wil net kyk wat kos hy. Die man is soos ‘n bosluis - hy wil my nie los nie. As ek sommer nou dadelik my kredietkaart neersit, gee hy my nog afslag. Dit bevestig net my vermoede dat sy prys veels te hoog is.

Niemand sit pryse op die goed nie. Jy moet vra wat kos dit, en dan begin hulle met die slenters. Wat jy eintlik wil he is nie die ding nie, maar daai ene, en so gaan dit aan.

Ons kry later ‘n MP4-player by ‘n plek. Die ou wys vir my ‘n dingetjie wat kan videos wys, jou wakkermaak in die oggend, en voice recordings maak. Hy het ‘n FM radio in, en nog baie ander goed wat ek nie voor gevra het nie. Na ‘n halfuur se demonstrasie van die kleiner model kom ons by die prys uit. Maar wag, daai is nie die een wat jy wil he nie - die goeie kwaliteit is die groter ene wat 395 kos. En omdat ek vandag sy eerste customer is kry ek helse afslag.

Toe hy uiteindelik verstaan dat ek nie so baie geld wil spandeer nie, toe vra hy hoeveel is ek dan bereid om te spandeer. Die oudste trick in die boek. Hy wys vir my ‘n MP4 playertjie wat ek vir ‘n skamele S$120 kan kry - what a bargain! Ek sê baie dankie, maar ek sal nog bietjie rondloer eers. Hy gryp weer sy calculator en werk uit dat die ding nou net S$90 kos. Ek groet hom en sê “see you later”, en hy bring die prys af na S$70. Ek vra vir Michael wat dink hy - hy is vol smiles en wil net koop. Gelukkig het ek die voordeel dat ek voor die man in Afrikaans kan praat en dan hoor hy nie dat ek aan my seun vertel die ou is ‘n sleg kroek nie.

Ons stap later daar uit, en ek gee my seun eers weer ‘n morele lewensles. Moet nooit dat iemand iets aan jou verkoop net omdat hy kamstig die prys afgebring het nie.

Ons stap deur nog 200 van hierdie winkeltjies totdat ons dieselfde ding sien vir S$41.95. ‘n MP4 player met ‘n kleurscreen en al die dinge wat jy soek - presies dieselfde ding wat daai skurk probeer verkoop het vir drie keer die prys. Al probleem is dat hierdie ou uit voorraad gehardloop het. Ek kan sien hoekom.

Ons kry dieselfde ding by twee ander winkels vir S$50. Reguit prys, geen tierlantyntjie en beloftes nie, net reguit kwotasies van S$50. Dit klink na die regte prys. Dis gelyk aan 40 Aussie dollars, en ek weet ek sal die ding nerens in Perth vir daai prys kry nie.

Ek hou nie van hierdie bargaining stories nie - gee my ‘n groot BigW of iets soortgelyks waar die pryse neergeskryf is en jy kan rondsoek waar jy wil.

Die finale prys was goed, maar ek is baie bly ek het vir niemand belowe ek koop vir hulle iets in Saunapoer nie...

Stickers in my paspoort

Ek het vanoggend opgestaan met een doel voor oë.  Dit was om uiteindelik by die Australiese ambassade in te gaan en my paspoort te oorhandig, sodat ek my permanent residence visa kan kry.  Dis hoekom ons na Sweetfontein toe gekom het in die eerste plek.  Die email wat Immigrasie aan ons gestuur het, het verduidelik dat ons eers drie werksdae moet wag voordat ons na die ambassade toe gaan.

Dan moet jy voorsiening maak vir nog 5 dae vir hulle om jou goed af te handel.

Die een voordeel van vandag se trippie was dat ek alleen kon beweeg.  Geen vrou of kinders nie – geen huismoleste nie.  Dit was baie makliker.  Ek het eenvoudig op google gaan kyk watter roete moet ek vat.  Ek het twee busse gevang en reg voor die ambassade se deur gestop.  Daardie area van Singapore is ongelooflik mooi.  Dis definitief die beter buurt, as mens dit so kan stel.  Anderkant die treinspoor of so iets.

Die Australiese ambassade is reg langs die Amerikaanse een.  Ek weet nie of dit so blink idee is nie, maar hulle voel seker albei veiliger langs mekaar.  Dit maak egter die terrs se target area bietjie wyer en makliker as jy my vra.

Daar is intense sekuriteit by daardie plek.  Dis erger as wat dit op die Grens was destyds.  Die pad waar die karre ingaan het ‘n hek – maar dis nie sommer enige hek nie.  Daar is geen manier wat jy deur daai hek jaag met jou A-team van nie, al het jy armoured plating opgeplak.  Daar is twee sulke groot metaal hobbels in die pad.  Hulle laat sak eers een hobbel in die grond in, en dan stop jy tussen die twee hobbels, met nog hekke ook tussen-in.  Die wag kyk jou eers deur, en as hy tevrede is dan radio hy iemand anders wat die tweede hobbel laat sak, en die ander een het intussen al weer opgelig.

By die hek waar voetgangers ingaan, moet jy jou selfoon en enige kameras en ‘n foto ID uitlewer aan hulle genade, en hulle gee vir jou ‘n kwitansie.

Toe ek uiteindelik deur al die sekuriteitshekke is, en ek loop uit, toe staan hier ‘n arabiese terroris reg langs my met ‘n AK.  Ek skrik my lam, ek dog dis die derde wêreldoorlog wat aanbreek.

Dis toe al die tyd een van die tuiniers met ‘n weed eater – hy het so kopdoek om sy kop om die gras uit sy gesig te hou, en groot lelike safety goggles wat amper soos ‘n gasmasker lyk.  Jong, ek het amper oorlog gemaak daar in die ambassade se gronde.

Die visa het toe eintlik baie vinnig gegaan.  Hulle het binne 5 minute die oranje stickers in al vyf paspoorte geplak, en alles is klaar.  Daai tannie agter die venstertjie weet nie hoe hard ek moes werk om tot by hierdie punt te kom nie.  Daar was IELTS taaltoetse, police clearance vorms wat maande lank gevat het, unabridged birth certificates, mediese toetse, en wie weet wat nog alles.

Uiteindelik is dit klaar.  Ek wil nou wegkom uit Sauna-poer en huis toe gaan.  Ek dink egter dit gaan my dalk ‘n klomp Singapura dollas kos as ek die kaartjies nou verander.  Ons sal maar nog so bietjie moet sweet en kyk of ons dit kan uithou.

In die sweet van jou aangesig

Jong, ons het nou twee stywe dae agter die blad. Twee baie vol, besige dae. As ons in die aande by hierdie klein herberg se stal kom inboek, dan is ons pootuit.

Ek ken van hitte: Ek het grootgeword in Windhoek; ek was op die grens; ek het baie Wamboland toe gegaan - en bo-op dit alles woon ek nou al 18 maande in Perth wat ook vrek warm kan word. Maar ek kan jou een ding vertel - hierdie Singapore is ‘n peslike warm plek. Dis daai vieslike bedompige hitte wat mens daar in Mosambiek ook kry. Dis nie eers 30 grade nie, maar ek sweet soos ‘n wilde hond op hitte.

Man dit maak my klaar. Gelukkig het ons lugverkoeling daar in ons hokkie waar ons slaap. Maar selfs dit veroorsaak huis-moles. Ek wil die ding koud he, en my vrou bibber nou kamstig so van die koue dat sy die hitte opstel na 26 grade - hoe moet mens so oorleef, vra ek jou?

In elk geval. Dis vrek warm. Al die winkelsentrums het lugverkoeling. Jy loop so ent na die busterminaal, dan het jy nou al sewe emmers sweet uitgesweet. Dan sien jy ‘n deur, en jy glip eers daar in en drink die koel lug in sulke diep teue in. En as jy weer daar uitstap, dan wil jy vrek. Dit voel asof iemand ‘n sauna se deur oopmaak in jou gesig. Jy sweet sommer weer drie emmers uit nog voor jy drie treë gegee het. My brilglase wasem sommer op, en as ek my kamera uit sy sak haal dan is sy lens opgewasem.

Al my klere is nat. Heeltyd.

Almal vertel my Singapoer is so mooi skoon stad, maar glo my - Perth is tien keer skoner as hierdie plek. Hier is mooi dele in Singapore, maar die mense wat vertel dis so 'n skoon plek het in die fancy hotelle gebly en net na die laanie plekke toe gegaan. Jy sien ook baie mense sommer hier langs die pad so oor ‘n bankie gedrapeer asof dit ‘n bed is, of ou mense wat sit en vrot lyk.

Gister was ons by Universal Studios op Sentosa eiland. Dit was ongelooflik. Ek sal eendag nog fotos oplaai, maar hierdie free Wi-Fi wat ek hier het is bietjie flou partykeer, en dan is die foto laaiery nie so lekker nie.



‘n Trip na Universal hou jou ‘n hele dag besig. Dis vet pret, maar hierdie hitte neem bietjie van die plesier uit die ding uit as jy my vra. Ons was pootuit toe ons hier aanland gisteraand.





Vandag was dit die Dieretuin se beurt. Eers is dit ‘n nagmerrie trein en busrit om daar te kom. Ons mense van Windhoek ken nie van hierdie planes trains en automobile affêres nie. Dis aanmekaar huismoles as ek sê links en my vrou sê regs, en dan is my twaalfjarige seun die enigste een wat weet waar ons moet gaan. Hy het my nou al hoeveel keer uit die moeilikheid gered. En dan wil vroulief nog he ek moet aanmekaar directions vra - verbeel jou.



Die zoo is in ‘n baie mooi deel van Singapore – daar is reenwoude in daardie area, regtig mooi. Ons het wereens ‘n hele dag se entertainment hier gehad, en het nog steeds nie alles gesien nie.


Ek het wel weer snaakse human characters raakgeloop. Hoekom ek altyd die goed moet oorkom weet ek nie.

Eers klim ons daar in die trem. So engelse antie begin my daar wegjaag asof sy die trem besit of iets. Sy hou plek vir iemand, en hoe meer ek agter by my vrou en kinders probeer kom, hoe meer druk sy my weg met haar hand. Jong, ek het haar amper ‘n goeie taai klap gegee.

Toe is daar hierdie ander wit antie. Sy rook dat die wolke so staan. Ek is oppad toilette toe, en ek sien die wolke hier voor my. Ek haat hierdie stink rook gewoonte, en ek begin klaar kwaad raak vir die simpel antie wat rookwolke hier in my pad los. Dis erger as die dieretuin se bosvark se winde. So hoes-hoes ek al die pad tot by die toilette - die antie staan steeds voor my. Ek is later binne-in die mans toilette, en sy is steeds daar - ek vee my oë uit en kyk weer - wraggies, daar is die muur-urinale wat jy nooit in ‘n dames toilet sal sien nie. Ek kyk weer op die deur - GENTS, met ‘n prentjie van ‘n mannetjie op.

O gaats, netnou is sy ‘n transvestiet of ‘n hermafrodiet of ‘n ding? Sy staan en rook rustig hier in die manne se plek. Ek mik so na daai piepie plek toe, maar maggies man, elke man het sy trots. Sy gaan nie ‘n free peek show van my af kry nie.

Ek sê vir haar “this is the mens room!”, en sy gooi een of ander spaanse string woorde daar in my rigting, en trek haar skouertjies op asof sy nie verstaan nie. Ek wys na die piepie bakke daar teen die muur en sê “MAN place; this one!”  Sy kyk my so onbeskof aan en stotter iets en loop uit. Kan jy glo. Geen maniere nie.

Na ons ‘n hele klomp diere gesien het, hier teen drie-uur die middag, was ek half dood. Ek sien toe hierdie lieflike plekkie waar die kinders kan speel in die water. Ons het lank daar vasgehaak - die perfekte plek in sulke weer. Dis net water wat spat waar jy kyk.




Oppad terug het ons van die bus af oorgespring op een trein en toe weer op ‘n ander ene - met die nodige huismoleste tussen-in. Daai laaste trein was ‘n regte sardientjieblik special - dit ruik ook sommer soos sardientjies. My jongste meisiekind sê ewe kliphard “Mamma, dit stink!” Gelukkig verstaan die mense nie Afrika se taal hier nie.

Die trein het ons afgelaai naby Bernard en Melissa se plek waar ons gaan eet het. Ons het eers tienuur in die aand weer teruggegaan huis toe, en moes eers weer die trein gaan soek met kinders wat brom en kla - en die gewone huismoleste.

Dis nou half een in die oggend. Ek sit en tik hier onder in die lobby. Miskien moet ek maar gaan inkruip. Dit was ‘n lang dag.

Groete uit Singapore…