Weckaroos Doer Onner

Boer met biltong

2012-01-09T05:07:00.001-08:00

Ek het nou al 6 kg se biltong hierdie jaar verkoop, alles met een advertensie wat ek by die werk opgesit het.

Teen hierdie tempo gaan ek een van die dae aftree en boer met biltong.

Ek het my biltong-hok so bietjie opgegradeer en die toutjies met kettinkies vervang.

Die toutjies sak te veel af as jy te veel gewig daaraan hang, waar die kettings altyd dieselfde spanning het, en die biltong kan nie afskuif en teen mekaar raak in die kas nie. Die biltong hakkies haak ook maklik in die kettingkies in.

Dis ook nou baie maklik as jy onder wil werk, die boonste kettings haal maklik af en jy kan al die kettings uithaal as jy die hok wil skoonmaak. Ek sit tinfoil onder in die hok, ek vou dit op teen die rante onder, en dan is daar die minimum gemors binne-in die hok as jy klaar is. Haal die tinfoil uit en gooi weg en siedaar – ‘n skoon blink hout boks. As jy regtig wil kan jy die kettings ook skoonmaak na die tyd.

Dis ‘n baie goedkoop oplossing. Ek dink my hok se ontwerp is nou redelik uitgesorteer. Stuur baie geld en ek stuur vir jou die afmetings en instruksies!

Party mense bestel sommer 2 kilos op ‘n slag, ek sal nou ‘n groter hok moet bou wat ‘n hele bees kan hanteer! Net soos ek dink my voorraad gaan nog ‘n week hou, dan kry ek nog ‘n bestelling. Dis dalk tyd om my prys op te stoot, teen $40 per kilo is dit die goedkoopste biltong in Perth.

Mensig, met ‘n klein bietjie harde werk kan mens baie geld maak…

Dis alweer daai tyd van die jaar!

2011-12-25T21:29:00.001-08:00

Soos gewoonlik was hier weer hordes Kersfees konserte en ander gebeurtenisse. Ek gaan alles sommer bymekaargooi:

Beachway se jaarlikse konsert was ‘n vreeslike fancy profesionele affere, heel anders as jou gewone Kerk konsert. Al die kinders het natuurlik hulle rolle gehad in die spel, en Celesti was soos gewoonlik diep betrokke met alles, veral die musiek.

Na die tyd was daar gekuier ny die Beach house, en daar was ewe ‘n brandweerwa vir die kleintjies om in rond te ry.

Die skool se konsert:

By die huis is daar Kersboom opgeslaan, en Anica was die enigste helpertjie – sy het basies die hele boom versier hierdie jaar:

Ons het Ou-kersaand by Julie en Phil se huis spandeer saam met ‘n paar ander gesinne. Die swembad was baie gewild onder die kinders, en hulle het amper die hele tyd in die swembad spandeer.

Daar was baie om te eet, insluitende ‘n “roast” wat ek die vorige dag in die Weber aanmekaargeslaan het.

Die jaarlikse nativity play het natuurlik ook weer aan die beurt gekom:

Anica se Krismis storie

2011-12-05T04:34:00.001-08:00

Anica se party fotos

2011-11-18T20:58:00.001-08:00

Party by Beachway

The morning after…

Uitnodiging

2011-11-18T20:50:00.001-08:00

Ons het die brief in die pos gekry gister:

Nog ‘n paar fotos

2011-11-02T06:37:00.001-07:00

The Big Aussie BBQ

2011-10-30T05:45:00.001-07:00

Gister was weer ‘n lekker dag. Die Wes-Australiese regering het besluit ons gaan vir die Koningin op die regte manier totsiens sê – met ‘n massiewe barbeque op die Perth foreshore.

Daar was 120 barbeques, 120,000 worsies (ongelukkig nie boerewors nie), 8000 liter tamatiesous, 130,000 koeldranke en meer as 100,000 mense het kom kyk hoe lyk Her Majesty.

Publieke transport was alles gratis, en ons het die trein ingevat stad toe.

Ons het redelik vroeg daar aangekom, en kon in die “main stage” area plek kry om te sit. Die ander mense het die Queen op ‘n screen gesien, of in haar kar gesien ry, maar ons het haar reg voor ons in lewende lywe beloer.

Dit het wel later probleme veroorsaak, want Anica wou toilet toe gaan en om toilet toe te gaan moet jy deur 7 hekke gaan, stempels op jou hand kry en weer jou weg terugvind deur die massas mense. Dieselfde as jy worsies of koeldrank wil he.

Maar mensig dit was pret. Meer as honderd duisend mense, en die polisie het nie nodig gehad om een mens te arresteer nie. Dit was ‘n alkohol-vrye arena, en mense het hulle uitsonderlik goed gedra.

Die mense het die volkslied uit volle bors saamgesing en die arme tannie wat voorsing, wat die liedjie wou trek, kon nie by die mense byhou nie. Ons het almal gratis vlaggies gekry om te waai – daar was die Australiese nasionale vlag, en ook die Wes-Australiese vlag wat ‘n swart swaan op het.

Ons was naby al die aksie en kon Her Majesty in lewende lywe aanskou daar op die verhoog. Toe ons vir Anica vra hoe lyk die koningin, toe sê sy “baie oud!”

Blykbaar het Her Royal Highness ook vroeër die week na Carissa se CHOGM foto gekyk, en sy was baie beindruk met die mooi jong dame uit Afrika.

Op pad terug het ons eers by IKEA gaan stop vir ‘n goedkoop ete, en toe ons uiteindelik baie later by die huis aankom was almal lekker moeg na die vreeslike lang dag. Ons het nou in een week se tyd die Premier ontmoet en die Queen gesien.

Ek het nou ‘n vakansie nodig.

Ons kuier met die Premier

2011-10-24T07:08:00.001-07:00

Ons was vanaand by die opening van die uitstalling van die oorspronklike kunswerke vir die Nomad Two Worlds - Portrait of Diversity exhibition vir CHOGM by die staatsteater in Perth.

Ons het die premier van WA, Colin Barnett, ontmoet en hy het dadelik vir Carissa herken van die foto af. Hy het aangebied om oor te stap na haar foto toe en daar ‘n foto saam met ons te neem.

The face of Namibia for CHOGM 2011

2011-10-16T05:34:00.001-07:00

Hierdie uitstalling is vandag geopen in die Murray street mall in Perth. Die premier van Wes Australia het die idee gehad om Verteenwoordigers van al 53 lidlande van die Commonwealth te soek wat in Wes Australië woon. Hulle kon 50 lande se mense hier vind – net 3 lande se verteenwoordigers moes in New York afgeneem word.

Ons was die verteenwoordigers vir die onbekende landjie met die naam van Namibia. Ons het ure in kings Park spandeer saam met die fancy fotograaf wat ons uit elke hoek en kant beloer het met sy kamera.

Carissa se foto is gekies om Namibia mee te verteenwoordig, en dit was deel van die 53 groot fotos wat uitgestal is in die middel van die stad vandag.

Verjaardag party

2011-09-15T20:00:00.001-07:00

By die dieretuin

2011-09-15T19:49:00.001-07:00

Verjaarsdagkaartjies

2011-09-15T04:12:00.001-07:00

‘n Prentjie

2011-08-29T21:53:00.001-07:00

Pragtige natuurfotos

2011-08-17T05:19:00.001-07:00

Hierdie natuurfotos is so mooi, my oë traan nou eintlik van vreugde:

Regte egte organic biltong – no other animals were harmed during the making of this product. Completely biodegradable and environment-friendly.

Dit kan mos net ‘n ou biltongboer se hart blymaak om dit te sien. My ou biltongkassie het ‘n goeie job gedoen.

Die lewe is ‘n fees!

Biltongkas

2011-08-13T07:24:00.001-07:00

My vorige pogings om biltong te maak met ‘n stupid dehydrator het nie lekker gewerk nie. Die ding waai warm wind deur die vleis, maar hy maak dit te warm, en dan is die vleis so half gekook – nie lekker nie. As jy dit nie vinnig genoeg uithaal nie dan kook die vleis, maar die dikker stukke is weer nie reg as jy dit te vroeg uithaal nie.

Toe besluit ek dis tyd vir bietjie handewerk in die garage. Ek bou eerder my eie “purpose-built” boer-maak-‘n-plan biltongkas:

Ek het sommer vir die ding wiele ook gegee, nou kan hy vinnig geskuif word as die aliens aanval of as ons moet vlug vir die wille dingos. Ek kan hom dalk agter die kar sleep as ons op vakansie gaan ook.

Die gaas het ek met ‘n staple gun vasgestik – so maklik soos niks. Die hardste werk was om al die lyne te span binne-in:

Nou moet ek net eksperimenteer met tyd, windrigtings en temperature, en dan het ons ‘n wenresep.

Biltong verkoop in hierdie geweste vir meer as $60 per kg. Ek gaan ‘n miljenêr word – dis nou as ek nie al my profyt self opvreet nie.

Apple crumble

2011-07-22T22:55:00.001-07:00

Michael het nou ewe kook-klasse by die skool, en hy het vir ons ‘n lekker “apple-crumble” tert gemaak in die vakansie.

Dalk sal my droom van my eie coffee shop eendag nog waar word, ha-ha:

Die biltong fabriek

2011-07-10T23:19:00.001-07:00

Ek het uiteindelik so ver gekom om my eie biltong te maak. Ek het ‘n “dehydrator” gekoop wat die biltong uitdroog.

Al fout wat ek met my eerste sarsie gemaak het, was om “corned silverside” te koop. Corned meat is vleis wat klaar ingesout is – met die gevolg dat my biltong verskriklik sout uitgedraai het. Ek sal nie daai fout weer maak nie!

Andersinds het die masjien lekker gewerk – binne 2 dae was al die vleis droog, en eintlik was die dunner stukkies al te droog. Nou het ons hope sout om op te eet.

Sewe sakke sout gaan nou vinnig opgeëet word…

Hier bo is die vleis nadat dit asyn en speserye gekry het. Basiese speserye is baie eenvoudig: koljander, peper, sout (behalwe as jy corned beef gekoop het…) Los in die yskas vir so paar uur, en haal dan uit.

So lyk die dehydrator met die vleis in – die 5 rakke is almal vol:

So lyk die biltong na ‘n halwe dag in die dehydrator:

Finale produk, twee dae later:

Gingin Observatory

2011-07-10T20:52:00.001-07:00

Ons het Saterdag-aand bietjie gaan sterre kyk by die space centre in Gingin.

Ons het deur teleskope gekyk na Saturnus se ringe, en die kraters op die maan van naderby bekyk.

Die trippie het natuurlik ook ‘n piekniek ingesluit:

“The leaning tower of Gingin” – deel van die Gravitational Centre, wat navorsing doen op die aarde se gravitasie velde. Blybaar die enigste een in die suidelike halfrond.

Houtwerk

2011-07-10T20:34:00.001-07:00

Michael het houtwerk gehad hierdie semester en het besluit hierdie is nou Pa se geskenk, siende dat almal altyd my penne steel by die huis:

Meet the professionals

2011-05-27T22:45:00.000-07:00

James O Connor het vanoggend hier op die Brittannia velde kom rondloop, waar Michael sy rugby wedstryde speel elke Saterdag.

Hy het heeltyd agter my aangeloop en wou my handtekening he, maar ek was bietjie te besig. Ek het gesê ek sal toelaat dat hy 'n foto saam met Michael neem as hy hom goed gedra. Ek het hom ook later so paar tricks geleer en tips gegee vir sy volgende wedstryd vir die Force.

Cocos island

2011-05-21T01:50:00.000-07:00

Ek stuur gou 'n briefie hier van die middel van die Indiese oseaan af. Ek "werk" so bietjie hier op Cocos island. Ek verstaan regtig nie hoekom die mense in Perth die moeite doen om Bali toe te vlieg nie - hierdie plek is baie beter as jy my vra. Geen terroriste en bomme nie. Die karre staan oral rond met sleutels nog binne-in, en ruite oop. Niemand sluit enigiets toe nie. Die water het die mooiste kleure.

Hier is 'n paar fotos:

Narrogin mannekamp

2011-05-15T04:56:00.001-07:00

Ek en Michael was die naweek naby Narrogin op ‘n plaas waar ons ‘n men’s camp bygewoon het. Ons het ‘n boer se huis help klaarbou, en Saterdagaand so bietjie gaan jag vir Kangaroos en ander pestilensies.

Ons het ‘n bonfire aangesteek wat uit ten minste tien groot bome bestaan het – lieflik.

Die jaggery was maar ‘n gesukkel, want die plek is droog en daar is nie veel dierasies wat rondloop nie. Die ou wat die dubbelloop haelgeweer die meeste van die tyd beetgehad het, kon ook nie ‘n kangaroo op 10m raakskiet nie, en wou aanmekaar weer en weer probeer.

Ek het later een kansie gekry om ‘n jakkals te skiet, maar kon net een skoot inkry toe hy onder die draad deur hardloop.

Dit was vet pret - seker die eerste keer wat ek op iets lewendigs skiet in meer as 4 jaar. Die bakkie stop vir niks, jy moet jou skoot sommer so in die ry inkry – nou nie heeltemal dieselfde as spingbokke in die Kalahari jag nie, maar steeds groot pret.

Ons het ook so bietjie “skeet shooting” gedoen met die haelgeweer.

Michael het sy eerste skoot met ‘n haelgeweer ook gekry.

My job was om te help insulasie insit in die dakke, en ek het een van hierdie oranje pakkies aangehad die heel dag lank, en met my hande heeldag bo my kop gestaan werk en lere op en af geklim. Nie ‘n job wat ek vir ‘n lewe sal wil doen nie:

Rugby fotos

2011-05-07T07:00:00.001-07:00

Ons “Wanneroo Dogs” onder-13 span het vanoggend teen Joondalup gespeel en met meer as 9 drieë gewen teen nul.

Hier is Michael se aksie fotos:

Hierdie was sy drie, maar my kamera se timing was bietjie uit – hys die outjie agter die blou outjies met die bal in sy hand oppad doellyn toe. Mens kan net sy sokkies sien:

Sommer net ‘n foto

2011-05-07T06:44:00.001-07:00

Obstacle-a-thon

2011-05-04T05:07:00.001-07:00

Outward Bound – Deel 2

2011-05-03T03:05:00.001-07:00

Die volgende oggend het ons kamp opgepak en gestap na die bote se parkeerplekkie toe. Al drie bote moes eers opgeblaas word, en toe kry ons vreeslike ingewikkelde lesse oor hoe om die roei-spane vas te hou.

Die ding het drie dele – ‘n “shaft”, ‘n “paddle” en ‘n “T-grip”. Jy moet dit kan onthou en ons moes omtrent ‘n halfuur spandeer om die les te leer.

Die vorige aand het hulle al gesê ons moet ons thermal underwear aantrek en dan ons swembroeke bo-oor dit aantrek. Ek het sommer so gaan slaap met die oupa onderbroek. Ons het almal soos Vader Krismis gelyk met ons long johns wat onder ons swembroeke uitsteek.

Toe word daar aangekondig dat ons moet kom vir die “swim test”. Hierts, watse ding is dit dan nou? Hulle sê ons moet in die rivier spring sodat hulle kan seker maak ons kan regtig swem, net vir ingeval ons uit die boot uit val. Skoene en al, want daar is vreeslike skerp klippe daar onder.

Mensig ek was nie baie bly om die ding te doen nie, maar ten minste kon ek ‘n slag my lyf skoonkry en my hare was.

Die vorige dag het hulle ons ook geleer hoe om ons slaapsakke te “waterproof”. Jy druk twee heavy duty asdromsakke in jou slaapsak se sakkie, en dan druk jy die slaapsak in en knoop altwee sakke toe aan die bokant. Alles moet ge-waterproof word, en ek het begin dink ons gaan teen watervalle en rapids afvoeter teen die spoed van wit lig. Dit klink mos nou lekker. Ek het jare gelede op die Oranje rivier geroei in ‘n kano en het dit baie geniet.

Die bote beweeg egter nie veel nie - ons almal wag vir iets om te gebeur. Later besluit ek en my mede-bootryer dat ons die boot nou gaan bestyg en begin beweeg. Die rondsittery werk nie vir ons nie. Nie lank nie, toe is almal se bote skielik in die water en ons is oppad met die Deep river langs.

Dit was egter ‘n baie stiller vaart as wat ek verwag het. Tot ‘n mate eintlik bietjie vervelig. Die ander bote kry nie spoed nie, en elke keer as ek ordentlik begin roei dan verdwyn die ander bote agter ons.

In die een boot sit so dik meisiekind. Sy het so twee keer na die water toe ge-paddle, en toe moed opgegee. Sy sit en slaap met haar hoed op haar kop en die ander drie op die swaar boot moet maar lekker roei, nes hier bo in die foto – check daai een wat regs voor sit en slaap.

Mensig, as sy my kind was het ek haar sommer van die boot afgegooi dat sy kan wakker word. So lui mens het ek nog nie in my lewe gesien nie. Sy doen absoluut niks, en sy probeer nie eens soos ‘n ordentlike mens wegsteek hoe lui sy is nie.

Ons roei vreeslik op die wilde Deep river

Die rivier loop deur ‘n baie mooi area, en ons het teen middagete by Newdegate island afgeklim. Nat skoene en al. Ek was nie te gelukkig met die nat skoen storie nie, maar mens moet maar doen wat almal in die groep moet doen. ‘n Man se boude begin ook bietjie seer raak van al die gesittery op die boot se rand. Dit het begin voel asof ek ‘n pakslae gekry het.

View Outward Bound journey in a larger map

Van hier af het ons geroei na die vasteland waar ons die bote moes vasmeer. (Rooi paadjie op die kaart hier onder)

Ons het ons rugsakke gegryp, en in die bosse gaan loop nadat ek eers weer my ander skoene aangetrek het.

Ons het kamp opgeslaan in die middel van ‘n area wat my vreeslik aan die Kaap se suidkus laat dink – fynbos en al. Die staproete is in wit gemerk hier onder:

Ons het twee kangaroos by hierdie watergat gesien. Die watergat is duidelik sigbaar op Google maps se satelliet foto.

Daar is ‘n pragtige strand net so ent Suid van die kampeerplek af, en ons het eers soontoe gegaan voor ons die kos begin maak het. ‘n Lieflike plekkie.

Na 'n paar span-aktiwiteite het ons teruggegaan kamp toe.

Ons het ‘n groot dubbel-bivvy opgeslaan, en tydens hierdie lieflike reënerige nag het my slaapsak lekker nat geword. Op een of ander manier het ek self redelik droog gebly, maar my slaapsak was ‘n modderige storie toe ek die oggend wakkerword. Omdat ons die twee bivvies gelas het in die middel, het die water daar by die saamflans-punt lekker ingestroom – reg waar ek gelê het natuurlik. Gelukkig het ek geweet ons gaan in elk geval die hele dag lank nat wees want ons gaan weer roei.

Toe ek die volgende oggend wakker word, kry ek daardie bekende gevoel wat vir my sê dat ek die bombie gaan nodig kry. Baie dringend ook. Ek soek verward in ‘n paniek-aanval na my geliefde wit goud, en uiteindelik spoor ek my toiletrol op. Ten minste is hy nog droog. Ek hol toe uit na Doug toe, en ek was vreeslik bly om te sien Doug staan nog daar – niemand anders beset die bombie op die oomblik nie!

Ek hol soos Zola Budd teen die berg uit, en stop net so nou en dan vir die aaklige maagkrampe wat my bestorm. Tyd is min. Die nood is groot. Die pad na die bombie toe is vreeeeeslik lank, dit voel asof ek ‘n 12 km hike deur die bos doen.

Toe ek bo by die bombie-site uitkom, toe staan die Aap-man van Afrika daar met sy broek op sy knieë. Hy vra vreeslik om verskoning want hy het vergeet om vir Doug saam te vat toe hy bombie toe gehol het. Hy was gelukkig klaar, en oppad weg, en ek was net te bly ek hoef nie vir hom te gewag het voor ek vir Doug in die hande kon kry nie – daar sou ‘n vreeslike ding gebeur het. Ek bestyg die bombie met mening en voel sommer baie beter.

Van hier af is ons terug na die bote toe vir ons laaste stukkie roeiwerk oor die Nornalup inlet en op met die Franklin rivier.

Hierdie area was bietjie rowwer met winde wat golwe op die inlet veroorsaak. Ons het egter die wind van agter gehad nadat ons die Franklin rivier bereik het, en kon basies amper heelpad seil sonder om veel te roei. Dit het sekere mense natuurlik goed gepas ook:

Ek was bietjie verveeld en het met my fancy waterproof kamera rondgespeel en hierdie pragtige selfportret geneem:

Ons het die bote vasgemeer op ‘n plek naby die south coast highway, waar die mini-bussie ons kom oplaai het. Eers moes ons natuurlik die bote skoonmaak, opdra teen ‘n heuwel, afblaas, en op die sleepwa laai saam met ons ander bagasie.

Die bussie het ons gaan aflaai aan die ander kant van Walpole, wes van waar ons oorspronklik die vorige dag begin roei het.

Ons het weer kamp opgeslaan vir die nag, en het die volgende oggend vroeg opgestaan om ‘n ANZAC day gedenkdiens te hou. Dit was nogal iets besonders – in hierdie land word die soldate wat vir hulle land gesterf het, selfs vanaf die eerste wêreld oorlog, nog steeds ge-eer. Hulle word nie rassiste of baby killers of imperialiste genoem nie, maar helde. Soos dit hoort in enige beskaafde samelewing.

Dit het natuurlik ook later gelei tot lang army stories tussen my en die Aapman van Denmark.

Ons het nogal ewe ‘n vlag gehad en die diens is beëindig met die woorde “lest we forget”.

Hierna was dit tyd om bietjie die kompasse uit te haal en ‘n roete te volg. Ons moes ‘n koppie vind met die naam “breast hill”. Die naam is baie selfverduidelikend as jy eers die koppie gesien het:

By hierdie koppie het ons uitmekaar gegaan en die 24 hour duo aangepak. Hierdie is ‘n 24 uur tydperk waar jy en jou kind alleen saam tyd spandeer sonder enige ander mense wat naby jou kom.

Dit was by verre die beste item van die hele kursus.

Ek en Michael het ‘n wonderlike tyd gehad. Ons het ons bivvy opgeslaan, en probeer om die kos te eet wat hulle vir ons gegee het: couscous met baked beans, met geen manier om dit warm te maak nie.

Ek het vir hom army stories vertel en hy het vrae gevra totdat ons aan die slaap geraak het.

Ons moes ewe ‘n posbus bou sodat die instrukteurs vir ons boodskappe kon los as dit sou nodig wees:

Die volgende dag het ons opgestaan toe die son opkom, en omdat dit die eerste sonnige dag was vandat ons begin roei het, het ons al ons nat klere in die bome opgehang.

Dit was ‘n heerlike dag, en ons het diep gesprekke gehad.

Toe die instrukteurs vir ons kom sê dat ons moet oppak en teruggaan, was ek eintlik so half teleurgesteld. In die eerste plek wou ek nog tyd met my seun spandeer, en in die tweede plek was ek nie eintlik nou lus vir die ander mense nie.

Maar die tyd het aangestap en daar was nog baie dinge om te doen.

Van hier af het ons gestap na die volgende kampplek met die naam van “Little long point”, ‘n pragtige stukkie natuur reg op die see.

Hier het die instrukteurs ook vir ons klomp oumanne gesê dat ons die kinders die volgende dag in charge moes sit. Hulle moet alles reel en ons moet net helpende hande wees wanneer hulle vra.

Dit was ‘n moeilike dag, om die minste te se…

Ons het van hier af ‘n 8 km hike gedoen terug na die oorspronklike stuk grond waar die Base camp is. Die kinders het navigasie gedoen en het ons reg deur die middel van ‘n moeras gelei – in plaas van om om die ding te gaan, moes ons reg deur hom gaan.

Daardie aand het ons hout gaan soek en ‘n groot “bush cook” gehad. Dis nou ‘n fancy ete in die bos, waar ons lekker groot hompe vleis gekry het om in ysterpotte te roast. Ons het selfs koek gebak in die potte. Dit was ‘n heerlike aand.

Die volgende dag het ons “track maintenance” gedoen op die Bibbulman Track, ‘n ou bospaadjie wat destyds deur die Aboriginals gebruik is en wat reg deur die hele WA loop. Baie mense gebruik hierdie roete vir staptoere.

Hierna het ons die high ladder gedoen – dis nou so affêre waar jy en jou kind mekaar moet ophelp teen ‘n touleer op.

Laat die aand moes ons die rugsakke skoonmaak voor ons kon eet, en die volgende oggend was dit tyd om terug te gaan. Die tyd het so vinnig verby gevlieg – byna 9 dae is blitsvinnig verby.

Ons het ons grondseile ook geskrop en het vandaar na die rivier toe gegaan waar die bussie ons weer opgetel het. ‘n Heerlike gekookte ontbyt was reg vir ons by base camp, en warm storte het ook gewag – vir die eerste keer in 9 dae kon ek stort.

Ons was ‘n baie lekker groep mense bymekaar, en het al amper soos familie begin voel – op ‘n goeie manier bedoel ek. Dit was weer tyd om almal te groet en ons eie lewens aan te pak.

En nou is ek terug in die beton oerwoud, al tikkende hier agter my computertjie.

Daar was tye wanneer ek gewonder het wat my besiel het om Outward Bound te gaan doen. Daar was tye waar my lyf in ernstige fisiese pyn verkeer het. Daar was tye waar ek swaargekry het as gevolg van my fisiese omstandighede. Maar nou wonder ek hoekom ek teruggekom het beskawing toe.

Die bos doen net iets aan ‘n mens.

Outward Bound: Deel 1

2011-05-01T07:25:00.001-07:00

Jare gelede op skool het ons ‘n ding gehad wat hulle “Veldskool” genoem het. Ons het dit een keer gedoen in die laer skool, en weer in die hoërskool in standerd 7. Dit was amper soos Army, net erger.

Ons moes nagmarse stap met vreeslike groot swaar rugsakke, en moes slange doodmaak in die middel van die woestyn daar naby Lüderitz iewers. Ons moes kaarte lees en kompasse stel, en moes ons blikkieskos in die woestyn opspoor deur te navigeer na die gegewe posisie toe.

Dit was nie ‘n baie lekker ervaring vir my nie – ‘n week weg van die huis af met ‘n klomp onderwysers wat heeldag op jou skreeu asof jy in die army is. Maar dit het my karakter gebou en my ‘n sterker mens gemaak in die lang termyn.

Vandag se kinders ervaar stress as die krag afgaan vir ‘n halfuur. Ek dink Veldskool kan dalk net die ding wees om hulle bietjie reg te ruk.

En toe kom die geleentheid. Ons maatskappy borg mense om die Family course van Outward Bound te doen. Jy en jou kind gaan vir 9 dae bos toe en oorleef in die buitelug. Hoe lekker is dit dan nie nou nie? Die maatskappy gee my spesiale verlof om dit in werkstyd te gaan doen, en hulle betaal nog ons kostes ook. What a bargain.

Die literatuur wat hulle vooraf vir jou gee, vertel nie baie detail nie – hulle vertel net hoe goed dit is en hoe wonderlik almal dit ervaar. Ek dog toe dit klink na ‘n lekker week van kamp in ‘n tent en vuurmaak en groot-oog kampstories vir die kinders vertel. Ek doen gretig aansoek vir die kursus, en ‘n week later kry ek die brief wat sê dat ek ewe gekeur is en ek en my 13-jarige seun kan gaan.

Ek was vreeslik bly oor die lekker free lunch wat ek score – ‘n lekker gekampery op die werk se onkostes.

En toe kom die papiere.

Dit begin lyk al hoe meer soos Vasbyt of Veldskool. Hulle noem al die items wat jy moet he – thermal underwear, ordentlike hiking-boots, nog ‘n paar skoene, reënjasse, nog goed om jou droog en warm te hou, en vreeslike goeters wat jy vir blase kan gebruik.

En omdat ek nou net-net so oorkant 40 is, moet ek ewe die dokter se toestemming kry om die kursus te doen. Nogal ne. O ja, en hulle praat van ‘n uur lank se fiksheids-oefeninge elke dag vir die 6 weke voor ek gaan, en die laaste 10 dae sommer “strength exercises” ook. En natuurlik moet jou hiking boots al ingeloop wees teen die tyd dat jy by Camp Auschwitz opdaag.

Teen hierdie tyd het ek al bietjie benoud begin raak, maar as ek gesê het ek wil iets doen, dan doen ek dit. Gaan nie nou omdraai nie.

Die tyd het verbygeloop en ek het vreeslike lekker skoene gekoop en ‘n fancy Gore-Tex reënjas en twee stelle oumens-onderklere. Ek is reg vir aksie.

Die groot oomblik het aangebreek en ons is weg na Walpole, in die suidweste van Wes-Australië.

Daar aangekom, ontmoet ons die ander deelnemers. Ons is 5 pa’s, waarvan 2 van ons seuns saamgebring het, en die ander drie het dogters.

Ons ry toe van Walpole af na die “Base camp”, waar ons die karre los, en van daar af ry ons in ‘n fancy mini-bus tot in die middel van nerens.

Die een man kom daar van ‘n klein dorpie met die naam van Denmark af. Hy antwoord op alles, “jaah, man”, en ek weet sommer die perd kom van Suidelike Afrika af. Hy is ‘n Rooinek Suid-Afrikaner, maar gebruik meer Afrikaanse woorde in sy sinne as enige ander Boer wat ek al hier raakgeloop het.

Hy het al hierdie regte boere-sêgoed soos “Man, this is lekkeh man”, of “put it sommer there my china”. Hy praat van “those outjies work well hey”, en so gaan dit aan. Hy was ‘n natuurbewaarder in Suid Afrika, en hy lyk soos ‘n regte boswagter. Hy kon nie hier werk kry by natuurverwarring nie, toe begin hy sy eie boomkappery besigheid. Hy is nou ‘n “arborist”. Die ou was vrek snaaks, en ek en hy het jare se army stories vertel en vir alles gelag. Ons het Koos van der merwe grappies vertel en sommer net simpel Afrikaanse woorde gegooi in die middel van gesprekke. Ons sing “ou tante Koba”, en sulke simpel goed wat ek jare laas gehoor het.

Hulle laai ons daar af met twee instructors en ‘n klomp blou rugsakke, en die twee sê ons moet ons tasse uitpak en net die nodige goed in ons rugsakke pak. Hulle loer heeltyd oor jou skouer en helfte van die goed wat jy wou saam smokkel word sommer net uitgehaal. Jy kan een langbroek en een hemp inpak, en twee stelle “thermals”, en onderbroeke en sokkies, en so paar ander items soos hoede en reënjasse.

Daai ou Vasbyt-gevoel begin my weer beetkry – lyk my ons het in ‘n gulag beland of iets. Jy word heeltyd aangejaag en moet net laat waai met die pakkery. Jy kan een tweede stel klere eenkant sit, en dit bring hulle vir jou op dag 5 en dan kan jy ‘n swop doen met jou vuil klere. Ons moet almal sommer net daar ‘n bos vind en ons klere aantrek wat ons vir die volgende 5 dae gaan dra.

Ons rugsakke is gelaai en daar gaat ons na ons nuwe fancy kamp toe. By die kamp sien ek daar is niks fancy tente nie, niks toilette nie, niks storte nie – hierdie is ‘n regte kamp die. Ons woon in bivvies – ‘n plastiek seil wat met 6 toue en 4 tentpenne aan die lewe gehou word.

Ons maak hout bymekaar en slaan ‘n vuur aan. Hulle leer ons hoe die higiëne werk op die kamp. Daar is ‘n rooi bakkie waar jy jou hande was met ‘n borseltjie, en daar is ‘n swart bakkie waar jy jou skottelgoed was.

Die toilet is ‘n emmer met ‘n plastieksak in. Hulle verduidelik mooi dat die emmer slegs daar is vir “nommer 2”, nie vir “nommer 1” nie – geen vloeistowwe moet in die sak beland nie. As jy klaar jou ding gedoen het sit jy weer die dekseltjie op en dan is dit die volgende ou se beurt. Daar is ‘n lang paadjie deur die bos na die “bombie” toe. Die paadjie word gemerk met wit toiletpapier in die bome.

By die ingang na die paadjie staan ‘n klein grafie. As jy die bombie moet beset, gryp jy vir “Doug” (die grafie), en laat waai in die paadjie af. As jy klaar is sit jy vir Doug terug op sy plek en was jou hande. As iemand sien Doug is weg, dan weet hulle die bombie is beset. Maklik ne? Ek bid toe al klaar dat ek nooit sal nodig he om te bomb in die bombie nie – die storie lyk sleg man.

(Terloops, ek het ‘n ander foto van die bombie sonder sy deksel op, maar ons gaan ‘n vreeslike klomp beswaarde lesers he as ek dit hier publiseer…)

Ons het redelik vroeg gaan slaap, en die algemene roetine was maar altyd so. Sesuur staan jy op, en dan teen 9 uur snags voel dit al vreeslik laat, en dan gaan slaap jy maar liewer.

Ons ete was reeds voorberei deur die instrukteurs, maar dis die laaste ete wat hulle vir ons gemaak het. Van hier af moet ons self al ons kos saamdra en dit self kook. Hulle kom staan net met hulle borde en vreet saam as ons klaar gewerk het.

Jy kry ‘n blou grondseil en ‘n klein dun pap matrassie wat niks beteken nie. My ou lyf het maar swaar gekry, maar dis alles vir ‘n goeie doel. Ek is mos nou nie meer die goed gewoond nie man.

Die volgende dag het hulle vir ons gewys hoe om die bivvies self te bou – ewe vir ons knope geleer en gewys hoe om “veggie balls’ te maak. ‘n Veggie ball is ‘n klomp gras en goed wat jy in ‘n bolletjie saamdruk en dan maak jy ‘n bolletjie aan die kant van die seil sodat jy ‘n tou daarom kan knoop. Baie eenvoudig maar baie effektief. Ek kan nou ook ‘n fancy sliding hitch knoop maak met my oë toe en op een been terwyl ek Waltzing Matilda sing.

Ons het ook ‘n tafel gehad. Die tafel was ‘n groen grondseil wat op die grond le. As iemand op die seil trap moet hulle ‘n vreeslike ding doen – hulle moet die teapot dance doen, met ‘n teapot song wat ek nie in my kinderdae geleer het nie.

Die volgende dag het vinnig aangebreek en ons is gemarsjeer daar na die low ropes course toe. Dis ‘n plek waar jy klim en klouter op allerhande toue wat jou kop deurmekaarknoop en jou spiere lam maak. My seun het natuurlik dit in ‘n rekordtyd deurgedraf en het dadelik gevra of hy dit weer kan doen. Min weet hy wat nog voor lê vir ons…

Ek het die Denmark-ou so laat lag met my manewales dat hy sy ogies moes uitwas na die tyd – blykbaar lyk ek vreeslik snaaks as ek onderstebo aan ‘n tou hang en probeer konsentreer.

Die volgende kursussie was wat hulle noem die “high ropes course”. Hierdie keer kry jy sommer ‘n helmet en ‘n harnas want ons gaat nou bome klim en soos Tarzan daar rondswaai en kyk of ons uit die boom uit kan val.

As jy jou helmet afhaal en nie reg-om op die grond neersit nie, moet jy die “unhappy turtle dance” doen. Jy le op jou rug en sê “I’m an unhappy turtle”, en skop jou bene in die lug soos ‘n skilpad wat in ‘n bollemakiesie was.

Dis egter die minste van ons probleme. Die res van die storie is dat jy teen daai boom moet opklim en dan soos ‘n wafferse aap-man in die lug moet toertjies doen. Op hierdie oomblik is ek toe ook al op my tweede dag sonder koffie en die detox-hoofpyn slaan vir my dubbel en dwars. My kop pyn so, ek kan nie eens in die lug opkyk nie. Ek bedel toe maar ‘n pilletjie by een van die instructors, maar hy vat te lank om my hoofpyn te blus.

Jy moet eers tot bo klim en dan oor die tou loop tot by die volgende platform, terwyl jy jou balanseer met toue wat van die boonste tou afhang.

Dan spring jy van een platform na die ander ene – 12m bo die grond. Dit lyk maklik as jy hier van onder af kyk, maar wag tot jy self daar bo staan en jou broek begin bewe.

Daarna doen jy die “flying fox’ af grond toe. Dis nou waar jy alles laat los en van ‘n plankie af spring en hoop die harnas red jou.

Dis al.

My seun het tot bo geklim en toe hy afkyk gee sy moed in – hy wil niks weet nie. Na so tydjie het hy weer moed gekry en dit klaargemaak. Ek is baie trots op die mannetjie – dis een ding om bang te wees, dis ‘n ander om jou vrese in die gesig te staar en deur te druk ten spyte daarvan. Hy is die jongste outjie wat nog ooit die high ropes course klaargemaak het.

Na hy dit oorleef het kon ek mos nou nie weghol nie. Daai spronge tussen die planke het my broek bietjie laat bewe, maar as jy net jou brein laat werk in plaas van jou gevoelens, dan doen jy dit maklik.

Toe ons hier klaar is het ons weer teruggegaan kamp toe en reggemaak vir die volgende groot dag – rafting on the river. Dis nou hierdie deel waarna ek die meeste uitgesien het.

Word vervolg…

Ons het dit oorleef!

2011-05-01T03:18:00.001-07:00

Sal later die res van die storie vertel…

Oppad Bos toe

2011-04-20T02:20:00.001-07:00

Ons maatskappy borg elke jaar werknemers om op die Outward Bound Family course te gaan. Dit is 'n kursus waar jy en een teenager vir 9 dae lank in die bos kan gaan rondhang. Kinders moet 13 jaar en ouer wees, en omdat Michael onlangs 13 geword het, het ek aansoek gedoen vir ons twee om te gaan.

Ons is gekeur om te gaan, en toe begin stuur hulle die vorms. Hulle praat van fiksheids-oefeninge wat jy voor die tyd moet doen, en iemand wat ouer as 40 is moet 'n brief van die dokter af kry wat sê jy is gesond genoeg om te gaan. Grote genade, hier kom 'n ding…

Ek was by die dokter, en hy is tevrede met al my vital signs. Die bloeddruk is reg en die res lyk goed volgens hom. Ek is nog steeds G1/K1, soos ons in die army gesê het.

Ek het bietjie begin fiks word, maar nie naastenby my doelwitte bereik nie. Nou is dit te laat. Ons ry more oggend Walpole toe, en sal dan maar sien wat gebeur. Die vrou wat my gekontak het sê egter dis nie vreeslik moeilik nie, jy moet net baie stap en 'n rugsak op jou rug kan hanteer. Ek het mos darem al baie travelling van my eie gedoen in die ou dae. In die army het ons baie met rugsakke geloop, en ek het darem Vasbyt klaargemaak in daardie dae. Ek het ook mos vreeslik ge-hike daar deur Malawi, Zimbabwe en Zambia. Ek is dus 'n vreeslike ervare stapper.

Die lys van goed wat jy moet saambring laat mens so bietjie skrik – dit lyk asof dit vreeslik koud en nat gaan wees. Gelukkig is dit nie baie nat hierdie jaar nie, maar ek het maar die fancy goed gekoop wat ons gaan nodig he. Skoene ingesluit – ek het lank laas goeie stapskoene gehad. Nou het ek fancy skoene en sokkies en alles wat nodig is. Hulle voorsien die tente, kos, rugsakke en goed – jy moet net klere he en goed om jou lyf mee droog te hou.

Ons gaan heel afgesny wees van die wêreld – geen "i-Potte", selfone of internet nie. Dit gaan dus 'n redelike vorm van vas wees vir my. Ons sal ook Carissa se verjaardag mis, wat hartseer is, maar ons sal opmaak daarvoor later.

Ek het so idee ek gaan vir 'n verandering die son gereeld sien opkom in die oggende – iets wat ek nie baie gereeld meer sien nie. Ek is mos nou nie juis bekend vir my vroeë-oggend aktiwiteite nie.

Sien julle oor 10 dae weer…

Nog prestasies

2011-04-18T05:07:00.001-07:00

Carissa het onlangs aan ‘n debat-kompetisie deelgeneem en die volgende sertifikate huis toe gebring:

Die eerste een was vir hulle span, en die tweede een was haar persoonlike prestasie as “stand out debater”, selfs al het haar span nie eerste gekom nie:

Sien julle nou teen wie ons elke dag moet debatteer? Sy ken haar storie…

Anica bou kitaar

2011-04-11T00:48:00.001-07:00

Anica is baie trots op haar eie skepping.

‘n Handjie in die venster

2011-03-30T06:19:00.001-07:00

Elke oggend groet ek al my kinders voor ek werk toe ry. Een van daai tradisies wat vir my belangrik is.

Toe sy nog kleiner was, het Anica altyd by die sitkamer venster gaan staan as ek by die deur uitgaan. Sy kruip agter die gordyne in sodat sy die pad kan sien, en sy waai totdat sy nie meer die kar kan sien nie. Sy waai en spring op en af soos ‘n honger kind in Afrika, met ‘n groot glimlag op haar gesig.

Party oggende het ek om een of ander rede vergeet om terug te waai, en sy sal my die aand vra hoekom ek nie gewaai het nie.

Elke aand as ek by die huis kom, kry ek ‘n “Hallo, Pappa!” uitbundige groet wat na my toe aanhardloop met oop arms.

Sy is nou al 5 jaar oud, en gaan ewe “pre-primary” skool toe. Sy raak nou te groot vir die venster. Ek word nog elke dag gegroet, maar die handjie is nie meer in die venster as ek wegry nie.

Ek mis die handjie in die venster.

Nog ‘n verjaardag

2011-02-27T06:01:00.001-08:00

Ons oudste het onlangs ‘n tiener geword – nog moeilik om te glo.

Student council

2011-02-17T23:36:00.001-08:00

Hier is ‘n stukkie goeie nuus! Carissa is gekies vir die skool se “student council”.

Minutes from the creditors meeting

2011-02-17T23:25:00.001-08:00

Nie almal is altyd wie ons dink hulle is nie.

In sak en as

2011-02-08T03:42:00.001-08:00

Hier Doer Onner is dit die een ramp op die ander. Dit laat mense in die buiteland seker dink die hele land val uitmekaar. As jy egter in gedagte hou die land is 'n hele kontinent wat so groot is soos die VSA, dan is dit soos om te sê 'n vloed in Mosambiek het iets te doen met Windhoek.

Na helfte van Queensland weggespoel (of weggewaai) het laas week, het die brande nou hier in Perth uitgebreek, terwyl Victoria nog steeds vloede ervaar.

Hier net Oos van Perth le so bergreeksie wat bekend staan as “The Hills”. Dis nie veel van ‘n berg nie - as jy nou van Windhoek of Kaapstad af kom is ‘n berg ‘n ding wat jy van ver af kan sien. Maar dit is die enigste iets hier rond wat soos ‘n berg lyk. Die Hills area is baie mooi, die mense bly in groot huise in die koppe met woude reg rondom hulle. Daar is baie koffiewinkels, plantewinkeltjies en organic shops en sulke arty-farty winkels. Die area is egter reg in die bos, en staan altyd groot gevaar om aan die brand te slaan. Hier in die geweste is dit bitter droog, geen nat weer soos in Queensland nie. As jy hard nies slaan die veld sommer aan die brand.

Gister oggend het ek na die radio geluister. Op 720AM radio word die hele brand in detail gevolg en verduidelik. Wat gister oggend gebeur het, was egter nogal skokkend. Hulle het die vorige dag al mense opdrag gegee om hulle huise te verlaat, en paaie is afgeblok om te keer dat hulle teruggaan. Dit beteken baie mense het slegs geweet daar is 'n brand in hulle woonbuurt, maar hulle mag nie na hulle huise toe gaan om te gaan kyk nie.

Een van die waarskuwings wat hulle oor die radio gee is "you need to leave now, or prepare to defend your property." Nie iets wat mens graag wil hoor nie.

Die volgende oggend kom almal in een of ander saal bymekaar, meeste van hulle weet nie of hulle huise nog staan nie. 'n Ou lees een vir een die huisadresse af, en sê dan wat die skade is.

124 so-and-so street - 100% damage

13 whatever road - 100% damage

So gaan hy aan.

Dink jou dit in as jy in daai saal moet sit en wag vir jou adres om gelees te word.

Ek het hierna gesit en luister terwyl dit gebeur, en mens kan nie help om ‘n knop in jou keel te kry vir hierdie arme mense nie.

Meer as 70 huise het afgebrand, alles omdat iemand met 'n grinder gewerk het en in die proses die veld aan die brand gesteek het. Hier was 'n "total fire ban" - een van daai goed wat beteken jy mag nie braai nie - jy moet liewer "barbie" met gas. Dit beteken ook dat jy nie met implemente soos grinders mag werk in 'n oop area nie.

Mens kan sien hoekom hulle nie altyd hou van die braaivleis-vure nie.

Die regering hier is baie vinnig om mense te help, en die WA staatsregering het reeds vanoggend in die koerant genoem dat mense die volgende vergoeding sal kry:

Mr Barnett declared the Roleystone fire scene a natural disaster area but added the fact no lives had been lost was a blessing.

“On behalf of the WA Government and the people of this State I do extend my sincere sympathy to those people who have lost their homes.

“The stress, the trauma of this will go on for some time,” he said.

“There has been no loss of life. There have been three admissions to hospital through smoke inhalation and very unfortunately one volunteer firefighter was quite severely injured in a vehicle accident yesterday.”

“Whilst the level of funding is still being assessed, it is important for people to be aware early that the State Government will stand with them to ensure they get the assistance they deserve,” Mr Barnett said.

He said the Government would also provide immediate financial help to people affected by the fire.

“Families will be able to get immediate access to assistance through the Department for Child Protection,” Mr Barnett said.

The Premier made $3000 immediately available to those who had lost homes while those whose homes were damaged could apply for $1000

Dis seker nie veel nie, maar ek is seker dit help.

Hier is ‘n foto wat NASA uit die lug uit geneem het van die twee brande in Perth. Jy kan die Hills sien soos wat dit van bo na onder loop in die regterkant van die foto:

Australia Day

2011-01-27T04:04:00.001-08:00

Gister was Australia Day, en soos gewoonlik was dit ‘n groot fees regoor die land. Mense trek op na die stad in hulle hordes, en gister was daar meer as 300,000 mense by die feesvieringe. Almal trek op met kinders en pakkasies en hou piekniek al hier van 4uur die middag af. Teen 7 uur raak dit skielik baie meer beknop, maar elke ou kry darem nog ‘n sitplekkie iewers in Kings Park.

Die vuurwerke begin net na 8 uur, en die volkslied word uit volle bors gesing net voor dit afskop. Mense bring hulle radios saam en dan speel die radiostasie die musiek vir die volkslied en die vuurwerke.

Die atmosfeer is altyd baie positief en mens kan nie help om saam te “oi oi oi” nie.

Hier is ‘n paar fotos

Anica se eerste solo nommertjie

2011-01-07T21:02:00.001-08:00

http://soundcloud.com/heikoweck/away-in-a-manger-4/s-fGphu

Kliek op die link, en kliek dan op die driehoekige oranje knoppie wat soos 'n PLAY button lyk - hopelik werk dit nou!

‘n Dag op die Swan rivier

2011-01-05T19:42:00.001-08:00

Anica se maatjie Madison se pa Phil het ‘n boot, en hy het al lankal gesê ons moet eendag saam uitgaan op sy boot. Hulle is oorspronklik van Zimbabwe af, en bly ook al so paar jaar hier in Perth.

Ons het toe Maandag ‘n dag daarvan gemaak, en dit was baie lekker. Die son was warm soos altyd, en ons het ‘n cool-box vol ys en koeldrank saam met die piekniek kos gelaai.

Michael het ook ‘n beurt gekry om die boot te bestuur, en ek en Celesti het ook later probeer matroos speel.

Mens sien ‘n baie mooi uitsig van die stad as jy op die rivier ry.

Einde van die jaar

2010-12-30T23:48:00.001-08:00

Ons het Ou-Kersaand weereens die jaarlikse Weck-Nativity scene ding gedoen, met Anica wat nou al opgegradeer het van Baby Jesus se rol na Moeder Maria se rol. Kan jy glo.

Ons het ook intussen ‘n goedkoop opblaas swembad gekoop, en ek dink dit was een van my beter beleggings hierdie jaar gewees. Die kinders geniet die ou poeletjie gate uit.

Siende dat daar deesdae waterbeperkings is, dink ek nie die Watercorp gaan te gelukkig met my wees oor al die water wat so rondspat nie. Aan die ander kant, ek gebruik die produk wat ons verkoop - dit mos goeie bemarking of hoe?

Die Weber is ook ingespan om ‘n paar stukkies boerewors gaar te maak:

Daar was baie ys en drinkgoeters ook – dit was ‘n warm Desember hierdie:

Ons het ook ‘n nuwe tafel vir die agterplaas gekry, en hy is goed ingewy op Ou-Kersdag:

Hier is ‘n paar van die toneelstuk se fotos:

Wayne was die ster van Betlehem:

En toe was dit tyd vir die “rondomtalie presentjie speletjie”:

Einde van die jaar se dinge

2010-12-30T23:24:00.001-08:00

Hier het so baie goed gebeur die laaste tyd, en ek raak bietjie agterstallig met die blog-stukkies.

Ek en Michael het so tydjie terug ‘n basketball wedstryd gaan bywoon saam met Dave en sy seuns. Dis die tweede keer dat ons basketball gaan kyk. Die Perth Wildcats het die Melbourne Tigers aangedurf en goed pakgegee.

Die skare het vreeslik ge-BOO elke keer as die swart ou hier bo die bal in die hande kry. Ek dink in Suid Afrika sou dit dalk deurgaan as diskriminiasie, maar hier is dit maar net ‘n teken dat hy een van die min gevaarlike spelers van die ander span was.

Daar is vier kwartrondtes, en honderde “time-outs” tussen-in. Tydens een van die pouses het hierdie twee karakters ons vermaak met hulle vuurmakery. Hulle weet niks van braai af nie, hulle hou net van speel met groot vuurhoutjies:

Michael en sy maatjie Jamon:

Ons hou intussen vreeslik vakansie, en die maatjies kuier oor en weer. Anica het nou al meer “sleep-overs” in haar vyf-jaar leeftyd gehad as wat ek gehad het in my hele lang lewe.

Daar was ook nou al honderde konserte gewees. Hierdie tyd van die jaar word daar vreeslik ge-konsert.

Hierdie fotos was geneem tydens die Carols-aand:

Anica is daar iewers in die middel, met haar maatjie Maddy.

Dit was toevallig een van die min dae in hierdie somer waar dit ‘n slag gereen het. Dis baie droog en warm hier op die oomblik – voel soos Windhoek.

Ons het ook snaakse fotos van die liggies geneem:

Anica se skoolkonsert

2010-12-12T05:19:00.001-08:00

Vuurwerk fotos

2010-12-03T21:20:00.001-08:00

Ons was by ‘n vuurwerkvertoning by Hillarys Boat Harbour laas naweek. Ek het bietjie rondgespeel met my kamera en ‘n paar indrukwekkende fotos geneem, al moet ek dit self sê:

Carissa se Darwin toer

2010-11-12T01:02:00.001-08:00

Ek het nou al geskryf oor Michael se trippie na Canberra, maar intussen het Carissa ook Darwin toe gegaan vir die TOMS nasionale kompetisie.

Hulle spannetjie het tweede plek gekry, en was baie verheug oor hulle prestasie. Oor die algemeen het spanne van Wes Australië baie goed gevaar.

Ma was maar bietjie bekommerd oor sussa wat alleen na die “Top end” gaan, maar sussie was baie self-versekerd, en het die tyd weg van die huis af baie geniet.

Een van die vriendelike diere van die Northern territory:

‘n Lekker speelparkie in Darwin:

Vandag is my verjaarsdag ek is 5 jaar oud!

2010-11-09T05:23:00.001-08:00

Dis al weer sulke tyd – iemand verjaar. Anica is nou sowaar al 5 jaar oud.

Sy het tot dusver ‘n baie lekker dag gehad en is baie opgewonde oor die affêre.

More is dit Ma se beurt…

Michael goes to Canberra

2010-10-02T07:45:00.001-07:00

Elke jaar gaan die Jaar 7 groep se kinders na Sydney en Canberra. Dit kos nogal 'n stewige stukkie geld vir die toer, maar dis waarvoor ons mos maande terug begin spaar het met die pamflette wat gevou word.

Hulle het toe twee naweke terug hier weggetrek na Canberra, en laas Sondag aand weer geland in Perth.

Terwyl hy weg was het ons vir Anica gevra waar is boetie, dan sê sy hy is in “Sydney camera”...

Hier sit hy in die sneeu:

Hier eet hy een of ander groot hamburger:

My seun in die parlement:

Tyd om fees te vier

2010-09-17T22:57:00.001-07:00

Ons vier vandag twee jaar in Australië, en my verjaarsdag was ook laas week.

Ek het hierdie jaar ‘n klomp goeie geskenke gekry vir my verjaardag. My een vriend James het hier opgedaag met ‘n big-screen TV.

Daar is ‘n prentjie van die Pous op net om die ding heiliger te laat lyk…

Ek het al voorheen ‘n big screen by my ander vriend Tony gekry, maar hy was een van daai meer outydse tipes wat ‘n ton weeg. Hy staan in die kinders se speelkamer. Dus is hierdie nou al die tweede big screen wat ek present kry vandat ons hier geland het!

En my vroulief het vir my ‘n ordentlike koffiemasjien gekoop. Die ding forseer warm water teen 15 bar deur die koffie - ‘n regte egte koffiemasjien hierdie.

Daai koffie is so lekker, as ek in die oggende werk toe ry dan proe ek nog daai lekker koppie koffie hier in my mond - al het ek my tande geborsel. Die hele dag lank droom ek van daai lekker koffie, en kannie wag om weer huis toe te gaan en nog enetjie te brou nie. Mense, dis ‘n lekker lewe die.

Gisteraand het ek en my mooi vroutjie gaan uiteet. Ek het ‘n plek bespreek in die stad. Dis ‘n restaurant op die 33 ste vloer van die St Martins gebou. Die hele vloer draai stadig in die rondte terwyl jy daar sit. Dit was ‘n ongelooflike ervaring. Die kos was uit die boonste rakke, alhoewel ons nou en dan moes vra wat beteken die goed op die menu - dis sulke franse woorde.

My bestelling was:

“Char grilled grass-fed beef fillet, cacciatore sausage and brie polenta, roasted Field mushroom and red onion jam and a port jus”

Die sogenaamde polenta is eintlik maar amper soos mieliepap, en alhoewel ek nog nooit ‘n groot pap-vreter was nie, was dit lekker om ‘n slag bietjie mieliepap by my kos te kry.

Die vleis was uitstekend.

My ander helfte het vis bestel:

“Fresh ocean trout, cucumber yogurt, herbed and crumbed zucchini and eggplant, chorizo, chilli confit.”

Dit was blykbaar ook besonders lekker. Die kelner praat ook met so stewige Franse aksent, dus was dit by tye moeilik om uit te vind wat ons eintlik bestel, want hy het gesukkel om dit te verduidelik.

Ons poeding was

“Chocolate moelleux with a raspberry melting heart, vanilla bean ice cream”

Mensig, dit was ‘n stukkie hemel wat aarde toe gekom het. Dis amper soos ‘n chocolate brownie wat nes ‘n muffin lyk. As jy hom oopmaak, dan peul die warm sjokolade sous uit sy magie uit. Heerlik.

Die hele petalje het my amper $200 uit die sak gejaag, as jy die $11 parkeerplek in die basement bytel. Dis teen vandag se koers amper R1400 vir twee mense. Ek weet nie wat dit deesdae kos om in Suid Afrika uit te eet nie, maar dit klink vir my stewig. (Maar dit was elke sent werd, glo my!)

Ons is nou presies twee jaar al hier in Perth. Kan nie glo hoe die tyd vlieg nie. Vanmiddag vlieg my oudste na Canberra en Sydney vir ‘n skooltoer - ek is so lus om saam te gaan, ek kan my lag nie hou nie. Maar ek sal maar hier by die huis moet bly en die vroumense oppas!

Groot prestasie

2010-09-12T19:44:00.001-07:00

Carissa se skool-span het toe hierdie naweek deelgeneem aan die TOM state finals. Dit was gehou by die UWA - University of Western Australia. Sestig skole het oorspronklik deelgeneem regoor die staat (WA), en hierdie was die kompetisie tussen die finaliste uit daardie skole.

Ons almal het deurgery na UWA, wat naby die stad is in ‘n baie mooi omgewing. Dit laat mens nogal baie aan Stellenbosch dink. Ek en Anica het op ‘n stadium bietjie rondgeloop en voëltjies gesien, blaartjies opgetel, en met die eende gesels. Michael was natuurlik lekker verveeld en het gehelp om Anica besig te hou.

Carissa het agtergebly en die res van ons het gaan rondry en later by McDonalds uitgekom. Ons het weer teruggegaan teen eenuur om na hulle demonstrasie te kyk, en toe het ek vir Michael en Anica eers huis toe gevat. Anica het in die kar aan die slaap geraak. By die huis het ek haar op die bed neergesit, en ‘n uur en ‘n half later het ek haar weer in die kar gesit, nog steeds aan die slaap. Sy het eers weer wakker geword toe ons by UWA stop.

Ons was so klein bietjie laat vir die “Award ceremony”, en ek en Anica moes stil-stil in die paadjie afloop na ons sitplekke toe. Sy wou natuurlik by Ma gaan sit, en ek moes later weer al die pad terugloop boontoe, agterom, en weer af na Celesti se sitplek aan die oorkant.

Die groot nuus is natuurlik dat Kingsway se primary span, waarvan Carissa deel was, hulle afdeling, “Applied Technology”, gewen het. Hulle het nou deurgedring na die Nasionale finaal in Darwin, en sy gaan in Oktober Darwin toe gaan vir die kompetisie!

Soos ek mos vir almal sê: sy het ma se breins en pa se good looks ge-erf!

Michael by die bbq

2010-09-06T03:50:00.001-07:00

Michael is besig om ‘n man te word, en het onlangs ‘n baie belangrike oorlewings–tegniek aangeleer: Hoe om die barbeque aan te steek en hamburger patties te braai op die plaat.

Hy was baie trots op homself. En ek ook.

TOM sertifikaat

2010-09-05T01:30:00.001-07:00

Vadersdag 2010

2010-09-04T22:52:00.001-07:00

Hier Doer Onner hou ons mos vadersdag op ‘n ander dag as in SA, en vandag was dit my beurt. Dis te lekker – vandag is Vadersdag, en volgende week verjaar ek!

Ek is wakkergemaak met koffie en Ouma beskuit, en die klomp het vir my gesing.

Anica was eerste met haar geskenkies:

Die eerste ene is “ ‘n huis, en nog ‘n huis”. Die tweede ene is “ene van ponies, met ‘n reënbooghuisie.”

Carissa het vir my die pragtige hartjie boksie gemaak met die klomp briefies in:

Die pienk briefie sê “I love it when you play “kielie en kry” with me, Michael & Anica”. Anica het eendag die naam vir die speletjie uitgedink, en my kom vra of ons “kielie en kry” kan speel. (Dis sommer net ‘n mengsel van vang-vang, wegkruipertjie, donkerkamertjie en in die huis rondhardloop.) Nou is dit die amptelike naam van ons speletjie.

Ek het gister hard genoeg geskimp dat daar ‘n nuwe John Grisham boek by BigW te koop is, en Celesti was skerp genoeg om die skimp te vang. (Michael was baie beindruk met die geskenk wat “ons” gekoop het, maar was nie heel seker wat hulle gekoop het totdat ek dit oopgemaak het nie…)

Anica het besluit om bo-op my te spring, en toe het ons eers ‘n stoei-sessie bo-op die bed gehad en onder die komberse.

Dis ‘n voorreg om die pa te wees van sulke oulike kinders.

Wolhaar stories

2010-09-04T08:57:00.001-07:00

Ek gesels nou die dag met Anica. Sy het die mooiste beentjies, en ek vertel vir haar dat haar bene net soos pappa sin lyk.

Sy sê vir my “nee, my bene lyk nie soos pappa se bene nie, pappa se bene het wolle op!”

TOM

2010-09-02T21:34:00.000-07:00

Carissa het hierdie jaar weer aan Tournaments of the minds deelgeneem. Die onderwysers kies leerlinge om deel te neem, en dis die tweede jaar dat sy gekies word. Hulle het laas naweek by Curtin University deelgeneem, en ons het hierdie week die email gekry van die skool af:

Just a quick email to inform you that the Primary Applied Technology team is through to the State Finals at UWA.

This will be held on

Western Australian State Final - Sunday 12^th September

University of Western Australia

Then perhaps ....

Australasian Pacific Final - Saturday 23^rd October

Darwin NT

We are very proud of the students achievements.

When we find out more details I will send them on.

Vierjarige kunswerk

2010-08-25T05:12:00.001-07:00

‘n Aand uit saam met iemand spesiaal

2010-06-19T07:50:00.001-07:00

Vanaand was Dad's & Daughters' evening by ons kerk. Ek en Carissa het opgedress - ek het ewe ‘n pak aangetrek, met das en al. (Dis nie iets wat ek gereeld aantrek nie - dis net vir spesiale geleenthede.)

Elke pa en dogter het hulle eie tafeltjie gehad, en ‘n ligte ete gekry.

Die aand was baie lekker, en dit was goed om ‘n slag iets alleen te doen met my special nommertjie. Terwyl ek met haar sit en gesels aan tafel, kyk ek na haar, en besef net weer hoe mooi my oudste meisiekind is. Hulle het ‘n stukkie van “Father of the bride” gewys, en ek hoop sommer dadelik dat dit nog baie lank gaan wees voordat ek haar by ‘n troue moet weggee.

Sy sê sy wil eendag met ‘n man soos Pappa trou - hy moet kan Afrikaans praat, sê sy vir my.

My ou special nommertjie. Kyk hoe mooi het ons gelyk:

Papiertjies vou

2010-06-06T07:48:00.001-07:00

Michael is hierdie jaar in “Year 7”. Elke jaar gaan die Year 7 groep na Canberra vir ‘n klas-uitstappie. Om deel te neem aan die uitstappie, moet ons ongeveer $2000 neersit vir sy vliegkaartjie en alles wat daarmee saamgaan.

Dis nou $2000 wat ek nie regtig het nie.

Toe kom my vrou op hierdie blink plan af. Ander vriende van ons doen dit, en dis baie maklik. Jy kry elke week ‘n string advertensie pamflette, vou hulle op en druk hulle in mense se posbusse in. Baie maklik.

En hulle betaal enigiets tussen $30 tot $150 per week, afhangende van hoeveel pamflette daar was.

Met al die pamflet-vouery het ons nou al meer as $1000 weggesit van Maart-maand af. Glad nie sleg nie.

Maar dis nie so maklik soos wat dit klink nie. As dit ‘n rustige week is, kry jy net so 5 of 6 pamfletjies, en dis maklik. Maar partykeer, soos vanaand, kry jy 11. Ons doen nou twee areas – een area het 9 pamflette, die ander ene het 11. En nou is vroulief siek.

En hier sit ek al heel Sondag aand en pamfletjies vou. Die kinders is ook veronderstel om te help, maar met die tweede area wat ons bygekry het, moet Pa ook nou pamfletjies vou.

En dan moet al die goed nog afgelewer word. Nou ja, as mens dink aan watse tipe werk baie ander mense moet doen om baie minder as dit te verdien, dan moet jy seker dankbaar wees ne?

Die omie kom laai altyd sulke hope pamflette hier voor ons voordeur af. Hy ry met so groot lorrietjie wat volgestapel is van die goed. Hy klink asof hy ‘n griek of ‘n italianer of ‘n ding is.

Ek wonder hoeveel bome elke week afgekap word vir hierdie papiere wat in mense se posbusse ingedruk word, en dan tien-teen-een net so reguit asdrom toe gaan? Hopelik gooi die mense darem die goed in die recycle bin. Oompie Griek bring altyd te veel van die goed, dus is ons ou geel recycle-drommetjie altyd tot oorlopens toe vol met pamflette.

Alles vir ‘n goeie doel, natuurlik.

Hierdie week is daar goeie specials by Dick Smith vir groot HDTV’s en blueray disk players. KMart het sommer duisende goed op special. ToysRus het allerhande goed te verkwansel, en een of ander troeteldierwinkel verkoop wurm-medisyne en hondekos by die hope. Net in geval jy ‘n bargain gesoek het.

Genoeg nonsens gepraat - ek het pamfletjies om op te rol.

Skoolfotos 2010

2010-05-31T06:29:00.001-07:00

Dis ‘n lekker lewe

2010-05-27T06:39:00.001-07:00

Dit reën so lekker ou winter-reëntjie hier. Gisteraand het dit heelnag gereën, en vanoggend toe ek uitgaan om my koerant buite te gaan optel, toe reën dit nog steeds. Na ‘n lang droeë somer is dit ‘n welkome verandering. Dis nou koud in die nag, en die warm bed klou baie vriendelik aan my broekspype as ek probeer om weg te kom van hom af in die oggende.

By die kantoor het ek so lekker hokkie in die hoek reg by die groot venster. As dit so reën buite, dan is dit lekker om te sit en kyk hoe ander mense met sambrele in die reën sukkel, terwyl ek met ‘n lekker koppie warm koffie sit en loer vir hulle van daar bo af. My vorige hokkie was in die middel van die vloer, en was baie vaal. Ek moet kan sien wat buite aangaan - die nuwe sitplek van my maak my hart bly.

Deesdae is dit al donker as ek by die huis aankom. Hulle het hier so ‘n drie-jaar lange toets-lopie gedoen met sogenaamde “daylight savings”, en gelukkig het die mense in die referendum daarteen gestem. Die plein feite is maar net dat die dag baie korter is in die winter as in die somer, en om die somerdae langer te probeer maak, is sinneloos. Daar is meer as genoeg son in WA, glo my.

As dit so reën moet jy maar geduldig wees - alles op die pad gebeur stadiger. Nadat ek die “Freeway” bemeester het in die nat weer, daag ek uiteindelik by die huis op. Die asdrom staan nog so oop soos wat die asdromlorrie hom gelos het - hy is vol water. Ek swoeg eers bietjie om hom terug te sit op sy rusplekkie. Sy magie is leeg - vir die oomblik.

Die twee groot rump steaks lê en wag nog in die yskas, en ek steek die barbie aan die brand. (Dis nou nie ‘n barbie doll waarvan ek praat nie, dis ‘n “barbeque”.) Eers word daar bietjie uie gebraai, en dan word die twee rumps on-seremonieel op ‘n vuurwarm plaat gegooi. So 2 minute aan elke kant, en af is hulle.

Lekker sappige, sagte stukke beesvleis wat ‘n mens sommer trane in jou oë gee.

Ons almal sit saam om die tafel en eet. Ons maak ‘n punt daarvan om altyd ons aandetes saam te eet. Die kos is lekker, en klein Anica praat aanmekaar, soos altyd.

Buite val die sagte reëntjie terwyl ons lekker eet. More het ek die dag af - deel van my nine day fortnight voordeel by die werk. Ek werk elke twee weke nege dae met ‘n halfuur wat ek ekstra inwerk elke dag, en kry dan die tiende dag af. Elke tweede Vrydag is ‘n welverdiende rusdaggie vir my.

Dis ‘n lekker ou lewe. Ek voel sommer lus om ‘n vuurtjie aan te steek, so lekker kry ek nou.

Upgrades en downloads

2010-05-13T22:57:00.001-07:00

Ek het destyds, net na ons in ons eerste huis ingetrek het hier in Perth, aansoek gedoen by Telstra vir my internet broadband konneksie.

Telstra is Australia se weergawe van Telkom. Hulle het ‘n groot monopolie aan die gang, en baie mense voel dat hulle te duur is. Daar is ook baie kompetisie in die mark.

Ek het na al die opsies gekyk, en ‘n paar was baie beter wat broadband betref. Waar dit egter begin haak het, was om ADSL2+ by my huis te kry. Meeste van die ander verskaffers het gefrons en gewonder en alles vertraag. Telstra het dadelik bevestig dat hulle dit kan doen, en het dit binne ‘n redelike vinnige tyd ge-installeer. Hulle kon ‘n goeie ADSL2+ diens verskaf sonder probleme.

Ek het ‘n internet konneksie wat ‘n maksimum spoed het van 20Mbps, hoewel dit nooit regtig daardie spoed bereik nie. Ek toets dit gereeld, en kry normaalweg tussen 5000kbps en 6000kbps na ‘n server in Los Angeles, en bietjie vinniger na Londen, en dan tussen 350kbps en 500kbps upload speed. Ek het sopas ‘n toets gedoen en 11272 kbps gekry na Londen met upload speed van 488kbps.

Dis goed genoeg vir my. Hierdie bandwydte is beperk tot 12G se downloads per maand, ‘n limiet wat ek nog nie een keer kon oorskry nie. My hoogste verbruik vir een maand was so tussen 9 en 10G.

Intussen het ek gesien ek kan ‘n paar dollars spaar as ek my FOXTEL rekening kombineer met my Tesltra rekening. (FOXTEL is nou Australië se weergawe van DSTV.)

Toe ek my FOXTEL die eerste keer bestel het, het ek net die gewone decoder bestel. Hy kan nie record en rewind en al daai dinge nie. Die fancier ene is FOXTEL IQ, wat vir jou toelaat om een kanaal te kyk terwyl jy die ander record, en al sulke goed. Dan is daar IQ2, wat die HD service is.

Ek het nou al reeds gratis HD op my free-to-air kanale (cool - vir ‘n ingenieur is dit ‘n plesier om sulke dinge te beleef), maar ek dink nie dis die moeite werd om te betaal net om dinge in HD te kyk nie, veral nie op my ou 22duim skermpie nie.

‘n Bietjie agtergrond vir die lesers:

Australia is besig om al sy “Free-to-air” kanale oor te skakel na ‘n digitale stelsel. Free to air is die gewone televisie kanale, soos hulle in SA die SABC kanale en ETV het. Binne die volgende paar jaar gaan al die ou analoog seine afgeskakel word, en dan gaan jy net digitale TV kan ontvang. Digitale TV is beter kwaliteit, dis soos MNET maar jy betaal nie fooie nie, want dis publieke kanale.

Digitale TV het twee groepe - SD en HD. SD is standard Definition, en HD is High Definition. Moderne TV’s kan SD kanale vanself opvang, en die duur groot skerms kan HD direk ook opvang. Die ou soort gewone TV’s wat ons ken, kan nie digitale kanale opvang nie, en om dit te kan doen moet jy ‘n set-top box koop. Die ding is maar net soos ‘n MNET decoder wat die sein verwerk en omskakel na ‘n gewone TV sein. Van hulle kan HD ook opvang, maar jy verloor natuurlik die HD kwaliteit as gevolg van die omskakeling na analoog seine, behalwe as jy ‘n nuwer TV het wat ‘n HDMI kabel konneksie het.

Die pyn met hierdie free to air kanale is dat hulle jou bombardeer met advertensies. FOXTEL wys bietjie minder advertensies, maar ook nie veel minder nie.

In elk geval, ek het nou heel van die pad af gegaan met die storie. Meeste van julle sit en snork seker alreeds.

Ek sien toe dat hierdie bondel-affêre goed werk. As jy jou internet, jou FOXTEL en jou foon almal saambondel by Tesltra, dan kry jy goeie afslag. Jy kry ook net een rekening vir al drie daardie goed, wat jou betaling makliker maak. Ek het dit intussen al so saamgebondel, maar ek soek eintlik die IQ decoder wat kan record en agteruit-speel en koffie maak en al daai dinge doen.

Ek was nou vir ongeveer 40 minute op die foon met Telstra se helpdesk. Meeste van die tyd was my foon natuurlik op speakerphone en het ek na musiek geluister. Maar om ‘n baie laaaang storie kort te maak, kry ek nou FOXTEL IQ saam met 25G broadband elke maand (ipv die 12G wat ek gehad het), en ‘n beter home phone opsie wat my ekstra gratis lokale oproepe gee, en dit kos my alles saam $10 minder per maand as wat ek tot nou toe elke maand betaal het.

Hoe verstaan mens dit? Hoekom het ek dit nie al lankal gedoen nie, wonder ek?

Elke dag leer mens iets nuuts…as jy jou oë oophou, natuurlik.

Ons skoolgaande jeug

2010-05-07T20:12:00.001-07:00

Carissa word tien

2010-05-02T01:23:00.001-07:00

Carissa het laas naweek haar verjaardag gevier, en op haar verjaardag (Maandag) was dit sommer ANZAC day ook, wat ‘n publieke vakansiedag is hier Onder.

Michael die drie-drukker

2010-04-24T00:26:00.001-07:00

Michael het vandag weer twee drieë gedruk vir die Wanneroo onder-12 spannetjie. Hier is die tweede ene:

Nog Singapore fotos

2010-04-17T02:32:00.001-07:00

Hier is nog ‘n paar fotos van ons lekker tye in Singapore:

By Wild Wild Wet, ‘n waterpark:

Die karretjies by Sentosa eiland: Carissa ry voor, en Celesti en Anica is links agter:

Ek en Michael ry kabelkarretjie (ook Sentosa eiland):

Anica en Teddie albei veilig vasgemaak in die taxi oppad lughawe toe:

Nog fotos in die taxi:

Ons is uiteindelik weer terug by die huis. Dis lekker om weer groot oop spasies te sien en nie in geboue vas te kyk nie.

Die Sim Lim ervaring

2010-04-10T02:48:00.001-07:00

Almal het my vooraf vertel van hierdie fancy electronics store in Saunapoer wat 4 verdiepings hoog is en net elektroniese toerusting verkoop. Met hierdie prentjie in my kop het ek ‘n groot winkel verwag waar ek kan rustig soek vir items en besluit of ek hulle wil koop of nie.

Dink weer.

Ja, jy kan amper alles daar kry, en dis 6 verdiepings hoog. Maar dis nes hierdie Afrika straatmarkte - elke winkeltjie verkoop naastenby dieselfde gemors as die een langs hom. Dis nie een groot massiewe winkel nie, dis 5 miljoen klein winkeltjies. Met klein bedoel ek kleiner as ‘n huis in Katutura. Baie kleiner as ‘n 20 voet container, maar met meer goed in daai hokkie as wat jy in baie containers sal inkry. Party vloere spesialiseer meer op rekenaars, en ander weer kameras, en so aan.

Die probleem kom by die “kyk en self soek “gedeelte. As jy lyk asof jy na iets kyk, dan bestorm ‘n salesman jou met beloftes van ongelooflike afslag en ekstra goed wat jy nie wil he nie.

Ons het soontoe gegaan met die idee om vir Michael ‘n MP3 player te soek. Ek het per ongeluk ook die fout gemaak om belangstelling te toon in ‘n groter zoom lens vir my kamera. Die verkoopsman was baie gemotiveerd, en het ewe die prys van S$495 afgebring na S$350 met ekstra goed wat ek nie wil he nie - alles binne minute. Ek wou egter nie die ding koop nie; ek wil net kyk wat kos hy. Die man is soos ‘n bosluis - hy wil my nie los nie. As ek sommer nou dadelik my kredietkaart neersit, gee hy my nog afslag. Dit bevestig net my vermoede dat sy prys veels te hoog is.

Niemand sit pryse op die goed nie. Jy moet vra wat kos dit, en dan begin hulle met die slenters. Wat jy eintlik wil he is nie die ding nie, maar daai ene, en so gaan dit aan.

Ons kry later ‘n MP4-player by ‘n plek. Die ou wys vir my ‘n dingetjie wat kan videos wys, jou wakkermaak in die oggend, en voice recordings maak. Hy het ‘n FM radio in, en nog baie ander goed wat ek nie voor gevra het nie. Na ‘n halfuur se demonstrasie van die kleiner model kom ons by die prys uit. Maar wag, daai is nie die een wat jy wil he nie - die goeie kwaliteit is die groter ene wat 395 kos. En omdat ek vandag sy eerste customer is kry ek helse afslag.

Toe hy uiteindelik verstaan dat ek nie so baie geld wil spandeer nie, toe vra hy hoeveel is ek dan bereid om te spandeer. Die oudste trick in die boek. Hy wys vir my ‘n MP4 playertjie wat ek vir ‘n skamele S$120 kan kry - what a bargain! Ek sê baie dankie, maar ek sal nog bietjie rondloer eers. Hy gryp weer sy calculator en werk uit dat die ding nou net S$90 kos. Ek groet hom en sê “see you later”, en hy bring die prys af na S$70. Ek vra vir Michael wat dink hy - hy is vol smiles en wil net koop. Gelukkig het ek die voordeel dat ek voor die man in Afrikaans kan praat en dan hoor hy nie dat ek aan my seun vertel die ou is ‘n sleg kroek nie.

Ons stap later daar uit, en ek gee my seun eers weer ‘n morele lewensles. Moet nooit dat iemand iets aan jou verkoop net omdat hy kamstig die prys afgebring het nie.

Ons stap deur nog 200 van hierdie winkeltjies totdat ons dieselfde ding sien vir S$41.95. ‘n MP4 player met ‘n kleurscreen en al die dinge wat jy soek - presies dieselfde ding wat daai skurk probeer verkoop het vir drie keer die prys. Al probleem is dat hierdie ou uit voorraad gehardloop het. Ek kan sien hoekom.

Ons kry dieselfde ding by twee ander winkels vir S$50. Reguit prys, geen tierlantyntjie en beloftes nie, net reguit kwotasies van S$50. Dit klink na die regte prys. Dis gelyk aan 40 Aussie dollars, en ek weet ek sal die ding nerens in Perth vir daai prys kry nie.

Ek hou nie van hierdie bargaining stories nie - gee my ‘n groot BigW of iets soortgelyks waar die pryse neergeskryf is en jy kan rondsoek waar jy wil.

Die finale prys was goed, maar ek is baie bly ek het vir niemand belowe ek koop vir hulle iets in Saunapoer nie...

Stickers in my paspoort

2010-04-08T22:27:00.001-07:00

Ek het vanoggend opgestaan met een doel voor oë. Dit was om uiteindelik by die Australiese ambassade in te gaan en my paspoort te oorhandig, sodat ek my permanent residence visa kan kry. Dis hoekom ons na Sweetfontein toe gekom het in die eerste plek. Die email wat Immigrasie aan ons gestuur het, het verduidelik dat ons eers drie werksdae moet wag voordat ons na die ambassade toe gaan.

Dan moet jy voorsiening maak vir nog 5 dae vir hulle om jou goed af te handel.

Die een voordeel van vandag se trippie was dat ek alleen kon beweeg. Geen vrou of kinders nie – geen huismoleste nie. Dit was baie makliker. Ek het eenvoudig op google gaan kyk watter roete moet ek vat. Ek het twee busse gevang en reg voor die ambassade se deur gestop. Daardie area van Singapore is ongelooflik mooi. Dis definitief die beter buurt, as mens dit so kan stel. Anderkant die treinspoor of so iets.

Die Australiese ambassade is reg langs die Amerikaanse een. Ek weet nie of dit so blink idee is nie, maar hulle voel seker albei veiliger langs mekaar. Dit maak egter die terrs se target area bietjie wyer en makliker as jy my vra.

Daar is intense sekuriteit by daardie plek. Dis erger as wat dit op die Grens was destyds. Die pad waar die karre ingaan het ‘n hek – maar dis nie sommer enige hek nie. Daar is geen manier wat jy deur daai hek jaag met jou A-team van nie, al het jy armoured plating opgeplak. Daar is twee sulke groot metaal hobbels in die pad. Hulle laat sak eers een hobbel in die grond in, en dan stop jy tussen die twee hobbels, met nog hekke ook tussen-in. Die wag kyk jou eers deur, en as hy tevrede is dan radio hy iemand anders wat die tweede hobbel laat sak, en die ander een het intussen al weer opgelig.

By die hek waar voetgangers ingaan, moet jy jou selfoon en enige kameras en ‘n foto ID uitlewer aan hulle genade, en hulle gee vir jou ‘n kwitansie.

Toe ek uiteindelik deur al die sekuriteitshekke is, en ek loop uit, toe staan hier ‘n arabiese terroris reg langs my met ‘n AK. Ek skrik my lam, ek dog dis die derde wêreldoorlog wat aanbreek.

Dis toe al die tyd een van die tuiniers met ‘n weed eater – hy het so kopdoek om sy kop om die gras uit sy gesig te hou, en groot lelike safety goggles wat amper soos ‘n gasmasker lyk. Jong, ek het amper oorlog gemaak daar in die ambassade se gronde.

Die visa het toe eintlik baie vinnig gegaan. Hulle het binne 5 minute die oranje stickers in al vyf paspoorte geplak, en alles is klaar. Daai tannie agter die venstertjie weet nie hoe hard ek moes werk om tot by hierdie punt te kom nie. Daar was IELTS taaltoetse, police clearance vorms wat maande lank gevat het, unabridged birth certificates, mediese toetse, en wie weet wat nog alles.

Uiteindelik is dit klaar. Ek wil nou wegkom uit Sauna-poer en huis toe gaan. Ek dink egter dit gaan my dalk ‘n klomp Singapura dollas kos as ek die kaartjies nou verander. Ons sal maar nog so bietjie moet sweet en kyk of ons dit kan uithou.

In die sweet van jou aangesig

2010-04-08T22:20:00.000-07:00

Jong, ons het nou twee stywe dae agter die blad. Twee baie vol, besige dae. As ons in die aande by hierdie klein herberg se stal kom inboek, dan is ons pootuit.

Ek ken van hitte: Ek het grootgeword in Windhoek; ek was op die grens; ek het baie Wamboland toe gegaan - en bo-op dit alles woon ek nou al 18 maande in Perth wat ook vrek warm kan word. Maar ek kan jou een ding vertel - hierdie Singapore is ‘n peslike warm plek. Dis daai vieslike bedompige hitte wat mens daar in Mosambiek ook kry. Dis nie eers 30 grade nie, maar ek sweet soos ‘n wilde hond op hitte.

Man dit maak my klaar. Gelukkig het ons lugverkoeling daar in ons hokkie waar ons slaap. Maar selfs dit veroorsaak huis-moles. Ek wil die ding koud he, en my vrou bibber nou kamstig so van die koue dat sy die hitte opstel na 26 grade - hoe moet mens so oorleef, vra ek jou?

In elk geval. Dis vrek warm. Al die winkelsentrums het lugverkoeling. Jy loop so ent na die busterminaal, dan het jy nou al sewe emmers sweet uitgesweet. Dan sien jy ‘n deur, en jy glip eers daar in en drink die koel lug in sulke diep teue in. En as jy weer daar uitstap, dan wil jy vrek. Dit voel asof iemand ‘n sauna se deur oopmaak in jou gesig. Jy sweet sommer weer drie emmers uit nog voor jy drie treë gegee het. My brilglase wasem sommer op, en as ek my kamera uit sy sak haal dan is sy lens opgewasem.

Al my klere is nat. Heeltyd.

Almal vertel my Singapoer is so mooi skoon stad, maar glo my - Perth is tien keer skoner as hierdie plek. Hier is mooi dele in Singapore, maar die mense wat vertel dis so 'n skoon plek het in die fancy hotelle gebly en net na die laanie plekke toe gegaan. Jy sien ook baie mense sommer hier langs die pad so oor ‘n bankie gedrapeer asof dit ‘n bed is, of ou mense wat sit en vrot lyk.

Gister was ons by Universal Studios op Sentosa eiland. Dit was ongelooflik. Ek sal eendag nog fotos oplaai, maar hierdie free Wi-Fi wat ek hier het is bietjie flou partykeer, en dan is die foto laaiery nie so lekker nie.

‘n Trip na Universal hou jou ‘n hele dag besig. Dis vet pret, maar hierdie hitte neem bietjie van die plesier uit die ding uit as jy my vra. Ons was pootuit toe ons hier aanland gisteraand.

Vandag was dit die Dieretuin se beurt. Eers is dit ‘n nagmerrie trein en busrit om daar te kom. Ons mense van Windhoek ken nie van hierdie planes trains en automobile affêres nie. Dis aanmekaar huismoles as ek sê links en my vrou sê regs, en dan is my twaalfjarige seun die enigste een wat weet waar ons moet gaan. Hy het my nou al hoeveel keer uit die moeilikheid gered. En dan wil vroulief nog he ek moet aanmekaar directions vra - verbeel jou.

Die zoo is in ‘n baie mooi deel van Singapore – daar is reenwoude in daardie area, regtig mooi. Ons het wereens ‘n hele dag se entertainment hier gehad, en het nog steeds nie alles gesien nie.

Ek het wel weer snaakse human characters raakgeloop. Hoekom ek altyd die goed moet oorkom weet ek nie.

Eers klim ons daar in die trem. So engelse antie begin my daar wegjaag asof sy die trem besit of iets. Sy hou plek vir iemand, en hoe meer ek agter by my vrou en kinders probeer kom, hoe meer druk sy my weg met haar hand. Jong, ek het haar amper ‘n goeie taai klap gegee.

Toe is daar hierdie ander wit antie. Sy rook dat die wolke so staan. Ek is oppad toilette toe, en ek sien die wolke hier voor my. Ek haat hierdie stink rook gewoonte, en ek begin klaar kwaad raak vir die simpel antie wat rookwolke hier in my pad los. Dis erger as die dieretuin se bosvark se winde. So hoes-hoes ek al die pad tot by die toilette - die antie staan steeds voor my. Ek is later binne-in die mans toilette, en sy is steeds daar - ek vee my oë uit en kyk weer - wraggies, daar is die muur-urinale wat jy nooit in ‘n dames toilet sal sien nie. Ek kyk weer op die deur - GENTS, met ‘n prentjie van ‘n mannetjie op.

O gaats, netnou is sy ‘n transvestiet of ‘n hermafrodiet of ‘n ding? Sy staan en rook rustig hier in die manne se plek. Ek mik so na daai piepie plek toe, maar maggies man, elke man het sy trots. Sy gaan nie ‘n free peek show van my af kry nie.

Ek sê vir haar “this is the mens room!”, en sy gooi een of ander spaanse string woorde daar in my rigting, en trek haar skouertjies op asof sy nie verstaan nie. Ek wys na die piepie bakke daar teen die muur en sê “MAN place; this one!” Sy kyk my so onbeskof aan en stotter iets en loop uit. Kan jy glo. Geen maniere nie.

Na ons ‘n hele klomp diere gesien het, hier teen drie-uur die middag, was ek half dood. Ek sien toe hierdie lieflike plekkie waar die kinders kan speel in die water. Ons het lank daar vasgehaak - die perfekte plek in sulke weer. Dis net water wat spat waar jy kyk.

Oppad terug het ons van die bus af oorgespring op een trein en toe weer op ‘n ander ene - met die nodige huismoleste tussen-in. Daai laaste trein was ‘n regte sardientjieblik special - dit ruik ook sommer soos sardientjies. My jongste meisiekind sê ewe kliphard “Mamma, dit stink!” Gelukkig verstaan die mense nie Afrika se taal hier nie.

Die trein het ons afgelaai naby Bernard en Melissa se plek waar ons gaan eet het. Ons het eers tienuur in die aand weer teruggegaan huis toe, en moes eers weer die trein gaan soek met kinders wat brom en kla - en die gewone huismoleste.

Dis nou half een in die oggend. Ek sit en tik hier onder in die lobby. Miskien moet ek maar gaan inkruip. Dit was ‘n lang dag.

Groete uit Singapore…

Ons beloer vir Singapoer

2010-04-07T18:53:00.001-07:00

Ons het nou al ‘n klomp interessante soorte kosse hier gesien. Daar is al hierdie snaakse goed wat lyk soos hond of kat, of stukke seewier en boomwortels wat die Oosterse mense mos eet, maar daar is ander surprises ook.

Soos “sweet-corn” roomys. Verbeel jou ‘n roomysgeur wat soos ‘n dekselse soetmielie proe – hy’t so geel kleur, en smaak nes ‘n mielie. Sies man. Wat ‘n teleurstellling as jy daai roomys in jou mond sit…

En dan was daar die grootste, stoutste hamburger wat ek in my lewe nog gesien het. Die ding is amper so groot soos my jongste dogter.

Danksy ons local vrinne hier het ons ‘n bietjie geproe aan die Mother of all burgers. Wat ‘n fees – dis nou ordentlike kos!

Ek het ook die Mother of all escalators gesien. Dis nou ‘n roltrap, vir dies wat nie weet nie. Die ding loop aaneen vir vier verdiepings lank.

Ou Darth Vader het ook vir ons gewag hier om ‘n hoek:

Hier is baie soorte fietse te sien:

Toer na Singapoer

2010-04-06T03:06:00.001-07:00

Die tyd het uiteindelik aangebreek. Ons vlieg landuit sodat ons in die land kan bly. Moenie eers vra nie – dis ‘n ingewikkelde storie.

Die kort en die lank van die storie is dat ons nou vir tien dae in Singapore gaan oorbly – ons eerste “oorsese vakansie”.

Ons het al kaartjies Singapore toe geboek in Januarie, net na ons gehoor het ons permanent residence visa vir Australia is ge-“pre-grant”.

Ons het die vlug bespreek met Tiger airways, een van daai cheap airlines wat geld spaar deur niks onderhoud op die vliegtuig te doen nie, en deur die petroltenk net so half vol te maak en lug uit die wiele uit te haal sodat die ding ligter is.

Dis nou nie heeltemal so erg nie, maar as jy eers in die ding sit, dan verstaan jy hoekom hy so goedkoop is. My oupa het altyd gesê: “goedkoop is duurkoop”.

Die prys wat jy betaal, is in gemak. Glo my, ‘n 5 uur lange vlug kan baie ongemaklik raak. Dis amper so erg soos om agter in ‘n ou Army Kwevoël te sit al die pad van Opuwo tot in Windhoek.

Ons was heel betyds om in te boek vir die vlug by Perth se lughawe. ‘n Hele 2 en ‘n half uur vroeg.

Ons het ons tasse ingeboek nadat my vrou besef het sy het haar baadjie by die huis vergeet. Ons moes eers 20h30 begin om te “board”, en het by die Red Rooster gaan sit om ietsie te eet.

Ons is later deur doeane met al hulle gesnuffel en ge-bodysearch – ek is ewe ge”frisk” deur ‘n male customs official wat baie vriendelik was – dalk ‘n bietjie te vriendelik na my sin…

My vrou se bagasie is deur een van daai dwelm masjiene ge-beloer om te kyk of sy nie dagga smokkel nie – verbeel jou, my vrou sal nie eens gom snuif nie, wat nog van onwettige dwelms.

Uiteindelik is ons daar deur die Gestapo se lyne, en ons tree an by Gate 5 waar Tiger airline se mense moet inboek. Die TV screen sê ons moet inboek, maar daar is nie kind of kraai agter daai lessenaar nie. Ons sien ook geen vliegtuig met ‘n groot tier op nie.

So ‘n halwe eeu later daag hulle op, en ons sien ‘n vliegtuigie nader trek – hy lyk baie kleiner as sy maatjies van Quantas wat ook hier rond staan.

Eers moet al die mense met sitplek nommers 20 to 30 inboek – hulle sit agter, en hulle moet eerste inklim. Ek raak skoon benoud – netnou val die vliegtuig agteroor met al die obese mense wat agter inklim.

Ek het al baie met kleiner charter vliegtuie gevlieg, en hulle het altyd gewaarsku ons moet van voor af volmaak – nie van agter af nie, want anders sit die vliegtuig met sy neus wat doer in die lug kyk soos ‘n space shuttle op ‘n lanseerbaan.

In elk geval, na die klomp uiteindelik in is, en die vliegtuig nog regop staan, is dit ons beurt. Teen hierdie tyd is die kinders al lekker moeilik.

Dis uiteindelik ons beurt om in te klim. Maar dit sukkel. ek was nog nooit vreeslik groot nie, maar daai sitplekkie laat my soos ‘n reus voel. hierdie vliegtuig is ontwerp vir bitter klein bonsai mensies wat iewers in die Ooste bly – hoe enige normale mens in die ding moet sit, weet ek nie.

Dis mos nou goedkoop ook, dus is daar niks soos kombersies en warm lappies om jou gesiggie mee af te vee nie. Die koskarretjie pas net-net in daai smal ganagetjie tussen die stoele in, en jy kan nie jou voet in die paadjie sit nie, want anders ry hulle bo-oor jou. En niks in daai kostrollie is verniet nie. Ek word sommer $3.50 gecharge vir ‘n blikkie Sprite. Ek gee vir die man ‘n A$20 noot, en hy bring vir my $18 in Singapore dollars terug. Ek weet nou nog nie in watter geld-eenheid die $3.50 nou eintlik was nie.

Ons vlug styg op net na tienuur in die aand. Dis mos nou voordelig, want ons kan slaap tot ons 3 uur in die oggend daar anderkant land. Het ek gedink.

Slaap is nie so eenvoudig nie. Ek skuif my linkerknie dat hy by my regterwang verbydruk, en druk my linkerarm hier skuins onder my regtervoet in, maar niks wil werk nie. Alles pyn – as ek my lyf draai, wil niks inpas nie. Ek het nie eintlik aan die slaap geraak nie; ek het bloot net later van die pyn beswyk – net so halfuur voor ons geland het.

Toe ons uiteindelik moet uitklim uit ons sitplekke, was ek bang ek gaan nie kan beweeg nie. Ons het tonne handbagasie gehad wat ek oral oor my gedrapeer het. Ek kan nie my laptop en my kamera in ander mense se toesig los nie – nou dra ek swaar.

Ons kom uiteindelik na ‘n lang nagmars by die doeane uit. Die Oompie kyk na my vyf groen Afrika paspoorte met so frons. Hy loer op die rekenaar, druk knoppies, en frons weer. Hy roep ‘n ander antie ook nader. Sy is heen en weer; dan die kant toe en dan daai kant toe.

Sy vra later vir my: “which country is this Namibia part of?”

Hoe antwoord mens dit nou? Dis veronderstel om ‘n onafhanklike land te wees, het ek gedog. Ek sê vir haar “it’s in Africa”, en ek wys vir haar die prentjie voor in die paspoort wat ‘n kaart wys van Afrika met so blerts in die linkerkant onder waar Namibia blykbaar is.

“Ohhhh” sê sy vir my.

Toemaar tannie, dis nie die eerste keer wat dit met my gebeur nie. Selfs in Lesotho wou die mense my nie glo dat daar so ‘n land bestaan nie. Hulle het op ‘n kaart gaan kyk om seker te maak.

Ons is uiteindelik daar deur. Dis nou al amper vieruur in die oggend, en my oë lyk soos ‘n drug user sin.

Ek sien daar is ‘n geld-smokkel winkeltjie wat oop is – kan jy glo, vieruur in die oggend is daar ‘n foreign exchange winkel oop in die plek. Die strate is so besig buite, jy sou dink dis dag. Ek het al gewoond geraak daaraan dat hier in Wes Australia daar niks beweeg na nege uur in die aand nie, behalwe die hoons wat burnouts doen in die strate.

Ek kry ‘n oompie met ‘n taxi wat vyf mense kan vat. Die ding lyk eintlik vreeslik bekend – so bietjie soos taxis wat ek al daar in Afrika gesien het. So Hi-ace bussie affere. Die drywer het ook ‘n sweterige reukie wat baie bekend is. Hy vat ons toe al die pad na ons fancy verblyf toe, na ek vir hom moet beduie waar hy moet ry. Al wat ek weet is wat ek op Google maps gesien het.

Ons kry uiteindelik al ons tasse in ons kamertjie in. Die plekkie is benoud klein. Ons het baie goedkoop probeer regkom, en nou sit ons in ‘n family room in ‘n backpackers lodge.

Die slaap was egter baie soet, en ek was reg vir die nuwe dag vanoggend. Ons het gaan rondloop op soek na MRT buskaarte en ‘n SIM kaart vir my selfoon sodat ons ons vriende kan bel wat hier iewers bly.

Die SIM kaart moet jy by die poskantoor kry. Ek het na ‘n wyle die poskantoor opgespoor en gevra vir ‘n SIM kaart. Die Oom soek toe my paspoort. Ek gee dit vir hom, en die gefronsery begin weer van voor af.

Na ‘n halfuur het hy dinge reggekry, en vertel ewe vir my: “we’ve never seen white people from Namibia”.

Join the club, mate.

Ons het ‘n vriendelik “geel M” raaksgesien en daar middagete ge-eet:

‘n Ou omie wat by McDonalds werk, het die foto geneem. Hy was vreeslik vriendelik, en het baie moeite gedoen om aan my te verduidelik dat McDonalds ‘n baie kindervriendelike plek is. Dis die eerste McDonalds werknemer wat ek ontmoet wat so patrioties is teenoor sy werkgewer.

Ons het in ‘n verskeidenheid van shopping malls ingegaan, want hulle is almal lugverkoel. Daar buite is dit bedompig warm, en jy sweet soos ‘n bosvark wat nou-net ‘n haas gejaag het.

Die vrouens het skoene gesoek.

Terwyl ek vir hulle wag het ek ‘n snaakse ding gesien. Hier is honderde buddhiste winkels. Dis amper soos die markplekke in Afrika – elke ou verkoop dieselfde gemors as die ou langs hom. Elke tweede winkel is vol klein buddha beeldjies. Vet Buddhas, nog vetter Buddhas, blink goue Buddhas, swart Buddhas. Die plek vrot van die goed.

En toe sien ek hierdie tannietjie wat in een van die snaakse winkeltjies ingaan. Sy trek haar skoene uit en sit dit voor by die deur neer. Daar staan ‘n ronde tafel met so klein paleis-koepel afferingkie wat bo-op hom staan, en klein beeldjies wat in vier windrigtings rondom die ding staan.

Sy sit haar hande bymekaar, soos jy maak as jy bid, en dan bewe haar handjies so snaaks, en dan buig sy vooroor dat haar kop amper die tafel stukkend slaan. Sy doen dit reg rondom die tafel voor elke beeldjie – drie keer om die tafel. Ek wou dit afneem, maar ek wil nie onbeskof wees of een of ander heilige reël oortree nie.

Snaakse goed wat jy hier sien. Hier is ook ontsettend baie mense met krom beenstrukture en rue wat krom en skeef is – hulle loop so heel skeef gebuig die hele wêreld vol.

Die stad is baie netjies, en die mense is baie vriendelik. Almal wil my klein meisiekind se wangetjies heeltyd knyp. Mens voel nerens bedreig nie, al is dit ‘n besige stad.

Dis al vir eers. Hier is nog ‘n paar fotos van die stad:

Yallingup

2010-04-04T08:45:00.001-07:00

Ons het laas naweek by Yallingup gaan kamp. Hier is ‘n paar fotos:

Ons het weer by Yallingup Maze ‘n draai gaan maak. Hier kan jonk en oud raaisels uitwerk en ingewikkelde probleme probeer oplos. Die kinders het in die doolhof rondgehardloop terwyl ons koffie gedrink het en probeer het om ‘n paar houtblokkies in ‘n blok te pak:

Ons het ook by die chocolate fabriek ‘n draai gaan maak. Dit lyk baie soos die ene in Perth:

Daarna het ons na ‘n wynplaas toe gegaan op soek na ‘n coffee shop wat nie meer bestaan nie. Die weer was bietjie nat, en ons het ‘n tydjie hier gekuier:

Die Sondag oggend, oppad terug, het ons by die roomys fabriek naby Dunsborough ‘n draai gemaak:

Die spinnekoppe

2010-03-05T03:32:00.001-08:00

Van links na regs is dit Pappa spinnekop, Mamma spinnekop, Boetie spinnekop, Sussie spinnekop, en heel agter is Baba spinnekop. (Dis nou Anica se verhaaltjie die.)

Hulle almal het “…‘n gaatjie in hulle maag net soos ons sinne, maar Pappa sinne is platter”… (wat dit ook al mag beteken!)

(Almal van hulle lyk na baie vriendelike spinnekoppe.)

Foto van my dashboard vanmiddag

2010-02-25T02:01:00.001-08:00

Eish – met eish ja, met baie eish…

Michael se verjaardag

2010-02-24T03:52:00.001-08:00

Michael het gister 12 geword. Dit voel soos gister toe hy nog ‘n klein babatjie was.

Saterdag is die groot partytjie gehou:

Anica en Jessie het mekaar besig gehou in die kamer:

Intussen word dit weer warm in hierdie geweste, met voorspellings vir die volgende paar dae wat bietjie rof lyk:

Kunswerkie

2010-02-24T03:29:00.001-08:00

Dis Anica en Pappa en Mamma…

Die stadige pad

2010-02-12T06:03:00.001-08:00

Haar skoene maak sloef-slof, sloef slof teen die grond. As jy na haar voete luister, dan klink dit asof sy vreeslik vinnig loop. Sy gee drie treë vir elke tree wat ek gee. Maar eintlik beweeg ons meer soos rustige skilpaaie wat te veel medisyne gedrink het.

Sy is verbaas dat sy nie vandag ‘n skaduwee het nie. Dis bewolk, en die son kruip weg. Sy soek rond en hop en spring, maar die skaduwee is bietjie stout vandag.

Ek hou haar handjie vas, en ons praat al die pad skool toe. Haar blou skooltas is in my ander hand. Sy lag so maklik. Daar is min dinge so aansteeklik soos ‘n Anica-laggie.

“Kyk daai pappagaai!”, sê sy, en wys na ‘n voël wat beslis nie ‘n papegaai is nie. Hy is bruin van kleur en lyk vir my meer na ‘n muisvoël. “Hier is baie pappagaaie, ne pappa?”, vra sy terwyl haar skoene sloef-slof teen die paadjie.

Die pad skool toe is nie baie lank nie, maar as jou bene so lank soos Anica sin is, is dit ‘n redelike entjie. Sy wys vir my waar haar klas is, en eers verdwaal ons bietjie in die skoolgronde.

Pappa het vandag afgevat by die werk omdat ousus se tande geopereer moet word. Iemand moet vir Anica by die skool aflewer en weer gaan haal, en daai iemand was net te bly om siekverlof by die werk in te sit daarvoor.

By die klassie ontmoet ek vir Juffrou Missus Watsenaam, en Anica sit haar appel in die klas se vrugtebakkie. Ons hang haar skooltas teen die rak op by haar plekkie nadat sy haar waterbottel in sy rakkie gesit het.

Ek wil nog groet, maar die jong dametjie het nie tyd vir drama nie. Sy speel alreeds ‘n hond uit ‘n bos uit, en het al vergeet van haar pa. Juffrou watsenaam gesels vreeslik met Pappa totdat die volgende ouer opdaag. Pappa verdwyn in die agtergrond.

Die paadjie terug huis toe gaan nou baie vinniger, maar is so bietjie eensamer as netnou.

Twaalfuur sal ek haar weer gaan haal, dan stap ons weer lekker stadig terug...

Anica gaan kindy toe

2010-02-06T01:25:00.001-08:00

Australia day – by King’s Park

2010-01-26T06:59:00.001-08:00

Helikopter vlieg oor die Swan rivier met ‘n grooooooot vlag

Anica swaai die vlag met mening:

Oupa George sou die vliegtuie geniet het:

Dronk hoenner

2010-01-25T05:50:00.001-08:00

Ons het nou die dag by Hippo Creek gaan eet om ons trou-herdenking te vier. Dis ‘n sogenaamde “African Grill” by Hillarys Boat Harbour.

Die menu begin sommer met starters wat biltong en droewors insluit:

As jy daai sommetjie vinnig maak, dan sien jy die biltong gaan teen $80 per kg. Dis nou Aussiedollars, nie Namdollas of Zimdollas nie. Selfs in Perth is dit bietjie belaglik.

Ons het een “mud hut” vir voorgereg bestel en hom gedeel. Baie lekker.

Celesti het ‘n dronk hoender bestel, en dis hoe hy lyk:

Dit was nou nie heeltemal wat sy verwag het nie. Die beskrywing op die menu is as volg:

Jy kan die hele menu aflaai van die internet af as jy wil.

Ek het ‘n stukkie angus beef rump geproe, met ‘n knoffelsousie by. Celesti was nie baie happy oor daai knoffeltjie nie…

Ek het ook ‘n ou bekende gesig op die menu raakgelees, en moes maar enetjie bestel. Hy kom al die pad daar van Windhoek af:

Lekker somer dae

2010-01-18T05:24:00.001-08:00

Gister was ‘n heerlike koel somersdaggie, in vergelyking met vandag se 44.1 grade. (Celsius, nie Fahrenheit nie.)

Ek begin nou die lekker warm weer geniet, en ek was skoon hartseer om te sien dat more se voorspelling ‘n ou skamele 37 grade is. Nou ja, ons kan nie altyd alles kry wat ons wil he nie, ne?

Ons het vanaand weer tyd by die see spandeer tot na agtuur. Dis een van die voordele van die warm weer – die water is heerlik.

‘n Bietjie warm?

2010-01-17T05:03:00.001-08:00

Vandag het die weervoorspelling gesê dit gaan so maksimum van 41°C word. Ek het op die weerblad gaan loer, en op ‘n stadium het dit so gelyk:

Ons het na vyfuur vanmiddag strand toe gegaan, en daar gebly tot na agtuur, toe die son al weg was. Dit was heerlik.

Een van ons vriende het met sy kop in die sand beland na ‘n brander hom omgegooi het. Sy hele kop was bebloed, maar hy hou net aan swem. Ek het later gewonder of hy nie haaie gaan naderlok met sy bloed nie.

Anica wou eers niks weet van die water af nie, maar het ewe skielik besluit dis lekker, en ek moes net keer dat sy nie te diep ingaan nie.

Teen 20h30 vanaand het dit so gelyk:

More gaan dus nog ‘n lekker warm daggie wees. Ek sal maar in die kantoor onder die aircon wegkruip – dalk werk ek sommer bietjie laat ook, net om die hitte te ontsnap.

2010 en daarna

2010-01-15T23:48:00.000-08:00

Dis moeilik om te glo dat 2010 aangebreek het - en ons het nog nie eens 'n vakansie op die maan gehad nie. Ons voertuie gebruik steeds petrol, en ons eet vleis, groente en vrugte - nes ons voorvaders. Die wêreld het eintlik nie te veel verander in die laaste tien jaar nie. Ons het egter 'n paar kinders ryker geword, en het getrek na 'n ander kontinent toe. Dit was alles groot dramatiese stappe in ons lewens.

Die blog verander ook so saam met die nuwe dekade. Ons ou blog bestaan nog, maar is so bietjie weggesteek op 'n ander plek. Ek wou graag letterlik en figuurlik met 'n nuwe skoon blaadjie begin.

Ons het gister die brief van die Immigrasie kantore gekry. Ons is nou amper Permanente Inwoners van Koalaland, ons moet net eers landuit gaan om die visas te aktiveer. Dit beteken ons toekoms hier in Australië is nou bietjie meer permanent. Ons het nou al die regte en voorregte wat gewone burgers het, ons kan net nie stem nie. En ek kan vir enige maatskappy werk, indien ek ooit sou wou verander van werk.

Ons sal dalk Bali toe gaan, of Singapore, afhangende van wat alles ons kos. Na al die mediese toetse en die aansoek-kostes, moet ons nou nog 'n hele paar dollars spandeer om vakansie te gaan hou. Ander mense volg natuurlik 'n makliker paadjie - hulle klim op 'n boot, trek die prop uit naby Australiese waters, en dan hoop hulle die mense kry hulle jammer en laat hulle permanent oorbly. Ongelukkig werk dit nie vir almal nie, en dis 'n wille kans om te waag daai.

Soos ek gesê het, ons begin die blog met 'n skoon blaadjie. Hou dop vir meer nuus later.